หลังผ่านไป 1 ชั่วโมงครึ่ง
หลี่อิงกับเย่หานชวนเก็บเนื้อสดชุดสุดท้ายเข้าไปในมิติส่วนตัว
พอดูเวลา ก็เพิ่งสองทุ่มสิบ
เพราะทั้งคู่หลับไปตลอดวัน จึงยังไม่ง่วง
ในแทมปาก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องอยู่ต่อแล้ว ทั้งสองจึงตัดสินใจขับรถออกไปเลย ค่อยพักเมื่อเหนื่อยก็ยังไม่สาย
รถเพิ่งแล่นออกมาได้ครึ่งชั่วโมง กลิ่นเปรี้ยวอมหวานเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยมาตามลมเย็นยามค่ำคืนลอดเข้ามาทางหน้าต่างรถ คล้ายกลิ่นเปลือกส้ม ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นเปรี้ยวหวานนั้นก็ยิ่งเข้มข้น
พอดูแผนที่นำทาง จึงพบว่ามีโรงงานแปรรูปผลไม้ตระกูลส้มอยู่ห่างจากทางขึ้นทางด่วนเพียง 2 กิโลเมตร
หลี่อิงถึงนึกขึ้นได้ว่ารัฐฟลอริดาเป็นแหล่งปลูกส้มรายใหญ่ พวกเธอยังไม่ได้ตุนของพวกนี้ ในเมื่อบังเอิญเจอแล้วก็ไม่มีทางปล่อยผ่าน
เย่หานชวนเลี้ยวรถออกจากทางด่วนทันที ปลายทางของแผนที่นำทางคือโรงงานแปรรูปผลไม้ตระกูลส้มขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ประตูโรงงานเปิดกว้าง มีรถบรรทุกห้องเย็นคันหนึ่งกำลังขนสินค้าออก
บนรถเต็มไปด้วยส้มสะดือปลายฤดู ส้มโอ และส้มแมนดารินไร้เมล็ด บรรจุอยู่ในถุงตาข่ายกึ่งโปร่งแสง
เย่หานชวนจอดรถแล้วลดกระจกลง
เขายื่นทิป 10 ดอลลาร์ให้คนงานขนของอย่างไม่ใส่ใจ แล้วบอกให้ไปตามผู้จัดการมา
ตอนนั้นเลยเวลาเลิกงานมานานแล้ว
นี่เป็นสินค้ารถเที่ยวสุดท้ายของวันนี้ รถติดระหว่างทางทำให้มาส่งล่าช้าและกระทบเวลาเลิกงานของเขา ผู้จัดการจึงหงุดหงิดอยู่ก่อนแล้ว พอถูกเรียกตัวมาก็ยิ่งทำหน้าบึ้งอย่างไม่สบอารมณ์
แต่พอเย่หานชวนลงจากรถไปแจ้งความประสงค์ว่าจะซื้อสินค้า ชายร่างท้วมชาวประเทศเอ็มคนนี้ก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที