ริมชายป่า ชายสามคนที่ถูกขับไล่ออกมาหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย
จางปู้ซานหลังงองุ้ม แววตาหม่นหมอง ไม่พูดไม่จา
คนเจ็บสองคน คนหนึ่งกุมเท้าที่มีเลือดไหล อีกคนประคองแขนที่หลุดจากข้อ สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ท่านลุงจาง... ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?” ชายที่เท้าบาดเจ็บทนไม่ไหวเป็นคนแรก “ไอ้หวงเหมานั่นมันไล่พวกเราออกมา นี่มันกะเอาชีวิตพวกเราชัด ๆ!”
คนเจ็บอีกคนก็เอ่ยเสริมว่า “ใช่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องกินเรื่องดื่มเลย แค่สภาพพวกเราแบบนี้ กลางคืนถ้าเจอสัตว์ป่าสักตัวก็แย่แน่”
พวกเขารู้แก่ใจว่าหวงเหมาไม่ต้องการพวกเขา
ส่วนทางหลินเฟิงยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่
แม้แต่คนที่แขนขาครบสมบูรณ์เขายังไม่เอา แล้วจะรับภาระอย่างพวกเขาสามคนไว้ได้อย่างไร
หากอยากมีชีวิตรอด อย่างน้อยก็ต้องมีที่ไป
“ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ชายหน่อย!” จางปู้ซานตวาดเสียงต่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะเหลือบมองทั้งสองคนแล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า “ข้ารู้จักที่แห่งหนึ่ง ปลอดภัยมาก”
ทั้งสองได้ยินแล้วดวงตาก็เป็นประกาย
“ที่ไหนหรือ?”
“ท่านลุงจาง รีบพาพวกเราไปสิ!”
จางปู้ซานไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วค่อย ๆ เดินไปสองก้าว
จากนั้นจึงหยุดและมองพวกเขา
“จะบอกให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้”
“ตั้งแต่นี้ไป พวกเจ้าสองคนต้องยกข้าเป็นหัวหน้า และทำตามที่ข้าสั่ง ข้ารับรองว่าจะให้พวกเจ้าปลอดภัย มีข้าวกิน”
ในเวลาแบบนี้ อย่าว่าแต่ยกเขาเป็นหัวหน้าเลย ต่อให้เรียกพ่อก็ยังได้