ไสหัวไป?
หลินเฟิงไล่ให้หวังเฉียงกับพวกไสหัวไปอย่างนั้นหรือ?
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างก็ชะงักไปก่อน
จากนั้นก็พากันหัวเราะครืน
โดยเฉพาะหวังเฉียงกับลูกเรืออีกสองคน หัวเราะจนตัวโยน
“สมองแกมีปัญหาแล้วหรือไงวะ ยังกล้ามาไล่พวกเราอีก... อ๊าก...”
หวังเฉียงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหลินเฟิงพุ่งเข้ามาประชิดหน้า คว้าผมเขาแล้วกระชากไปทางลำต้นไม้ข้าง ๆ อย่างแรง
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น
ศีรษะของหวังเฉียงแตก เลือดไหลอาบ
ภาพชวนให้ใจหาย
หวังเฉียงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ลำคอก็ถูกไขควงจ่อไว้แล้ว
อย่างที่เขาว่ากัน ต่อให้ฝีมือเก่งกาจเพียงใด ก็ยังกลัวมีดทำครัว
หลินเฟิงรู้ดีว่าแม้สภาพร่างกายของตนจะเหนือกว่าคนทั่วไปมาก แต่ฝ่ายตรงข้ามมีชายฉกรรจ์ถึงสามคน แถมสองคนในนั้นยังถืออาวุธอยู่ด้วย
ต่อให้สู้กันซึ่งหน้าแล้วชนะได้ ก็ยากจะเลี่ยงอาการบาดเจ็บ
บนเกาะร้างแห่งนี้ บาดแผลเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงตายได้
ดังนั้น เขาต้องจัดการศัตรูให้ได้ในกระบวนท่าเดียว จับหัวหน้าก่อนแล้วค่อยจัดการที่เหลือ
ก่อนหน้านี้หลินเฟิงไม่ลงมือ ก็เพราะกำลังรอจังหวะ
แผลที่ขาของหวังเฉียงยังไม่หายดี เดินเหินไม่สะดวก แถมยังอยู่ใกล้เขาที่สุด
ใช้หวังเฉียงเป็นตัวประกันเหมาะที่สุดแล้ว
เมื่อหวังเฉียงถูกสยบ ฝูงชนที่เมื่อครู่ยังหัวเราะกันไม่หยุดก็เงียบกริบลงทันที
ทุกคนต่างยืนตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
โดยเฉพาะหวังเฉียง
เขาแทบมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าหลินเฟิงลงมืออย่างไร รู้เพียงว่าหนังศีรษะเจ็บแปลบ ก่อนจะถูกแรงมหาศาลกระชากพุ่งไปชนลำต้นไม้