“พี่หลิว ฉันเหนื่อยจังเลย ขอไม่ทำงานได้ไหมคะ?”
เจ๊ลี่พูดเสียงออดอ้อน พลางคล้องแขนหลิวอีโส่วอย่างกระตือรือร้น
ทรวดทรงอันน่าภาคภูมิใจของเธอเบียดเสียดกับแขนเขาไปมา แถมยังส่งสายตายั่วยวนให้ไม่หยุด
“ได้ ๆ งั้นเธอพักก่อน เดี๋ยวค่อยทำต่อ” หลิวอีโส่วเผยสีหน้าพึงพอใจ ก่อนพยักหน้าตกลงทันที
พอได้ยินเช่นนั้น หญิงร่างท้วมคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ยอม
“พี่หลิว ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ” เธอก้าวออกมาบ่น “อีกอย่าง งานใช้แรงอย่างสร้างที่พักก็ควรเป็นงานของผู้ชายอยู่แล้ว”
หลิวอีโส่วเหลือบมองเธอ ก่อนพูดเสียงเย็นชา
“ทำไมเธอถึงทำไม่ได้ล่ะ? ฉันว่าแขนเธอก็ใหญ่ดีนี่ ใหญ่กว่าแขนผู้ชายตั้งหลายคนอีก”
ท่าทีของเขาช่างต่างจากตอนคุยกับเจ๊ลี่เมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
หญิงอ้วนถูกสวนจนพูดไม่ออก ได้แต่ด่าบรรพบุรุษของหลิวอีโส่วอยู่ในใจไปถึงสิบแปดชั่วโคตร
ก็แค่ฉันอ้วนไปหน่อย แล้วก็ไม่กล้าอ่อยเหมือนนังผู้หญิงแพศยานั่นไม่ใช่หรือไง!
เธอหันขวับอย่างขุ่นเคือง แล้วก็เห็นเจ๊ลี่นั่งอยู่ข้าง ๆ ในมือถือช็อกโกแลต กินทีละคำเล็ก ๆ
หญิงอ้วนโมโหจนแทบกระอักเลือด แต่ก็ไม่กล้าหาเรื่องหลิวอีโส่วตรง ๆ จึงได้แต่เก็บไฟโกรธไว้ในอกแล้วทำงานต่อ
ระหว่างลากกิ่งไม้หนัก ๆ เธอก็อดหันไปมองที่พักของหลินเฟิงกับฉินหรูอวี้ไม่ได้
เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ ๆ แต่ฉินหรูอวี้ไม่ต้องทำงานหนัก แถมไม่ต้องใช้เสน่ห์แลกอะไร ยังได้กินปลาย่างหอม ๆ อีก
หันกลับมามองตัวเองสิ...
เอาคนมาเปรียบกันแล้วชวนให้โมโหจริง ๆ
เธอได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ถือเสียว่าถูกบังคับให้ลดน้ำหนักก็แล้วกัน
พอผอมลงเมื่อไร จะทำให้หลิวอีโส่วตะลึงให้ได้