“เอ่อ...”
ความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูกปลุกหลินเฟิงให้ตื่นจากห้วงนิทรา
เขายังงัวเงียอยู่ แต่ก็เห็นฉินหรูอวี้ก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
“คุณน้าฉิน นี่คุณ...”
พอได้ยินเสียง ฉินหรูอวี้ก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่ทันคิด
ทันทีที่สายตาทั้งสี่สบกัน ฉินหรูอวี้ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้สติ รีบหลบสายตาหลินเฟิง แล้วเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก
“ฉัน... ฉันเห็นว่าเมื่อวานเธออึดอัดใจอยู่บ้าง เธอช่วยชีวิตน้าไว้ น้าก็เลยอยากตอบแทนเธอ”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ที่จริง ถ้าเธอต้องการ อีกสองสามวันน้าก็ยังตอบแทนเธอด้วยวิธีอื่นได้”
พูดจบ แม้แต่ตัวเธอเองยังชะงักไป
พอเห็นหลินเฟิงไม่ตอบ ฉินหรูอวี้ก็ยิ่งกระอักกระอ่วน เธอหันหลังวิ่งเข้าไปในป่า
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หันกลับมาเสริมอีกประโยค
“น้าล้อเล่น อย่าคิดจริงจังนะ”
หลินเฟิงยืนนิ่งงันอยู่กับที่
เมื่อกี้นี้เขาเหมือนจะพลาดเรื่องดี ๆ ไปเสียแล้ว
เขาขยี้ตา แล้วข่มความคิดวาบหวามนั้นลงไป
ตอนนี้อาหารเหลือไม่มาก ส่วนน้ำก็เหลือเพียง 2 ขวด
ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องพวกนี้
ไม่นานนัก ฉินหรูอวี้ก็เดินกลับออกมา
เธอจัดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว มัดผมยาวขึ้นอีกครั้ง กลับมาสง่างามเหมือนทุกวัน
ทั้งคู่ต่างก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด จึงไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่อีก
“เสี่ยวเฟิง หิวแล้วใช่ไหม กินอะไรรองท้องก่อนนะ” ฉินหรูอวี้หยิบขนมปังกรอบห่อหนึ่งออกจากลังแล้วยื่นให้หลินเฟิง
หลินเฟิงแกะห่อเตรียมจะกิน แต่เห็นฉินหรูอวี้ยังคงยุ่งอยู่
“คุณน้าฉิน ทำไมไม่กินล่ะครับ?”
“น้ากินแล้ว” ฉินหรูอวี้ตอบโดยไม่หันกลับมา
หลินเฟิงมองเข้าไปในลัง
ข้างในยังเหลือขนมปังกรอบอีกห่อ
“คุณน้าฉิน ยังเหลืออยู่อีกห่อนี่ครับ คุณน้ายังไม่ได้กินชัด ๆ”
ฉินหรูอวี้ลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ยังไม่รู้เลยว่าหน่วยกู้ภัยจะมาเมื่อไร เธอเป็นผู้ชาย ใช้พลังงานมากกว่า ขนมปังกรอบห่อนี้เก็บไว้ให้เธอเถอะ”
หลินเฟิงไม่พูดให้มากความ เขาหยิบขนมปังกรอบจากลังแล้วยัดใส่มือเธอทันที