เห็นหลินเฟิงมองตนด้วยสายตาเย็นชา หลิวอีโส่วก็รีบโบกมืออธิบาย
“เฮ้ย พี่ชาย อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“ฉันหมายถึงว่า ถ้าผู้หญิงคนนั้นทำให้นายไม่พอใจ พี่ชายคนนี้...จัดผู้หญิงคนอื่นให้นายได้นะ”
ได้ยินอย่างนั้น หลินเฟิงก็พูดไม่ออก “ไม่ต้อง ฉันไม่สนใจผู้หญิงที่นายเคยเล่นด้วย”
หลิวอีโส่วส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่ใช่เจ๊ลี่หรอก”
หลินเฟิงสงสัยขึ้นมา
ในทีมของหลิวอีโส่ว นอกจากเจ๊ลี่ที่หนีไปแล้ว ก็เหลือแค่ผู้หญิงอ้วนจอมตะกละคนหนึ่ง แต่เธอก็หนีไปแล้วเหมือนกัน
ตอนนี้ทางฝั่งหลิวอีโส่วไม่มีผู้หญิงอยู่เลยสักคน
“ฉันบอกให้นะ” หลิวอีโส่วขยิบตาหยอกเย้า “คืนนี้จะมีสาวสวยมากมาหาถึงที่เอง ถึงตอนนั้นพี่ชายจะให้นายลองชิมก่อนเป็นคนแรก เอาไหม?”
“ไม่สนใจ”
“เฮ้ อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ” หลิวอีโส่วเดินตามข้าง ๆ พลางพูดไม่หยุด “ได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนั้นสวยไม่แพ้ฉินหรูอวี้เลยนะ”
หลินเฟิงคร้านจะสนใจเขา จึงเร่งฝีเท้าเดินต่อไป
ไม่นาน ทุกคนก็เดินมาถึงอ่าวแห่งนั้น
ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย น้ำทะเลเริ่มลดลง เผยให้เห็นหาดโคลนเปียกชื้นผืนเล็ก ๆ
ใต้ผิวน้ำในอ่าวมีฝูงปลาว่ายไปมาแน่นขนัด ส่วนใหญ่เป็นปลาตัวเล็กขนาดประมาณฝ่ามือ
ทันใดนั้น เงาดำขนาดใหญ่ที่ว่ายแหวกฝูงปลาก็ดึงดูดสายตาของหลินเฟิง
มันคือฉลามตัวหนึ่ง
ลำตัวยาวราว 1.2-1.3 เมตร ทั้งตัวสีเทาดำ ส่วนท้องเป็นสีขาว ปากสั้นและมนทู่
เป็นฉลามแนวปะการังครีบดำ