“ได้ยินว่าฝั่งเฉินลี่รับภารกิจเดียวกับพวกเราแล้วนะ” เว่ยเฟิงเอ่ย พลางมองเหยียนเจินเจินกับเซี่ยจิ่งเยว่ “พวกเธอต้องระวังตัวไว้”
เหยียนเจินเจินกะพริบตาปริบ ๆ “ถ้าเราฆ่าเฉินลี่ จะมีใครตามมาหาเรื่องพวกเราไหม?”
“เรื่องนี้...” หลี่หานกับเว่ยเฟิงสบตากัน “ตระกูลเฉินของเฉินลี่เอาเสบียงออกมามอบให้ฐานที่มั่นจำนวนมากตอนก่อตั้งฐาน ถึงได้มีที่ยืนในฐานที่มั่น เฉินลี่เป็นลูกชายคนเดียวของนายหญิงตระกูลเฉิน”
“อ้อ~ หมายความว่าประมุขตระกูลเฉินมีลูกชายมากกว่าเฉินลี่คนเดียวใช่ไหม?” เหยียนเจินเจินถาม
“เราไม่ลงมือเองหรอก” เจี่ยนเฮ่ออันดึงเหยียนเจินเจินเข้ามา ก่อนหันไปพูดกับหลี่หานและคนอื่น ๆ “เฉินลี่อวดดีเอง ถ้าถูกซอมบี้ฆ่าตายก็โทษพวกเราไม่ได้!”
พูดจบ เจี่ยนเฮ่ออันก็จูงเหยียนเจินเจินหันหลังเดินจากไป “ไปกันเถอะ!”
คณะของพวกเขานั่งรถออฟโรดสองคัน ขับออกจากฐานที่มั่นทางใต้ไปทีละคัน
“พี่เฮ่อ มีรถตามหลังเรามาครับ!” จงจิ้งเฟยมองกระจกหลังแล้วรายงาน
เสียงของหลี่หานดังมาจากวิทยุสื่อสาร “หัวหน้าเจี่ยน รถสองคันข้างหลังเป็นของเฉินลี่กับพวกเขาครับ”
“อืม ไม่ต้องสนใจ” เจี่ยนเฮ่ออันตอบ
จากนั้นเขาก็มองเหยียนเจินเจินที่นั่งข้าง ๆ อย่างจริงจัง “เจินเจิน อีกเดี๋ยวจำไว้ว่าต้องตามฉันให้ดี ห้ามแยกตัวไปไหนเอง!”
เหยียนเจินเจินเบะปาก “ฉันจะฆ่าซอมบี้ ฉันอยากได้แก่นคริสตัล!”
“เฉินลี่เป็นคนต่ำช้า เธอห้ามเอาตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด!” เจี่ยนเฮ่ออันพูดเสียงเคร่ง “แล้วเธอด้วย จิ่งเยว่ ห้ามบุ่มบ่ามเหมือนกัน!”