เจี่ยนเฮ่ออันอุ้มเหยียนเจินเจินเข้าไปในห้อง วางเธอลงบนเตียงแล้วห่มผ้าให้ จากนั้นจึงนั่งพิงขอบเตียง มองเด็กสาวตัวนุ่มนิ่ม ใจของเขาก็พลอยอ่อนยวบตามไปด้วย
เมื่อนึกถึงตอนที่เขาพบเธอที่บ้าน ร่างเล็ก ๆ ขดอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้าแดงก่ำ ทำเอาเขาตกใจแทบตาย เขาไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ ว่าหากเด็กสาวคนนี้ตายไป เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร แล้วเหยียนซิวหย่วนจะกลายเป็นแบบไหน
“ดีจริง ๆ ที่เธอยังไม่เป็นอะไร” เจี่ยนเฮ่ออันเอ่ยเสียงแผ่ว
ถังหยวนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นแล้วมึนงงไปหมด คำว่า ‘เธอยังไม่เป็นอะไร’ นี่มันหมายความว่ายังไง? หรือว่าในเนื้อเรื่องเดิม เจินเจินของฉันเป็นแสงจันทร์ขาวของพระเอก?
คืนหนึ่งผ่านพ้นไปเช่นนั้น
ตอนเหยียนเจินเจินตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเจี่ยนเฮ่ออันนั่งอยู่ข้างเตียง เธอก็ตกตะลึง
เธอผุดลุกขึ้นอย่างประหลาดใจ เพราะเจี่ยนเฮ่ออันเป็นห่วง จึงจับมือเธอไว้ตลอด เหยียนเจินเจินขยับตัวเพียงนิดเดียว เขาก็ตื่นขึ้นมา
“เจินเจิน? ตื่นแล้วเหรอ? นอนพอไหม? รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
เหยียนเจินเจินส่ายหน้า “พี่เฮ่ออันนั่งหลับแบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ?”
“อืม! หลายวันมานี้เธอหลับนานเกินไป ฉันเป็นห่วง” เจี่ยนเฮ่ออันพูดอย่างอ่อนโยน “ฉันคุยกับพวกเขาไว้แล้ว ถ้ามีแก่นคริสตัลเหลือก็เก็บไว้ให้ฉัน เธอจะดูดซับเท่าไรก็ได้”
เหยียนเจินเจินมองแววตาห่วงใยของเจี่ยนเฮ่ออันแล้วพยักหน้า “ได้เลย~ ขอบคุณนะ พี่เฮ่ออัน”
เจี่ยนเฮ่ออันยิ้มพลางลูบหัวเธอ “ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนชุดสวย ๆ แล้วเราไปเดินเล่นแถวเขตการค้าของฐานกัน”