เธอกำลังดูโทรศัพท์อยู่
เคสโทรศัพท์เป็นแบบใส ด้านหลังติดรูปถ่ายลูกสาวไว้หนึ่งใบ ในรูปเฉินซือหนิงมัดผมหางม้าสูง สวมชุดนักเรียน ยิ้มจนเห็นเขี้ยว
ต่างจากสภาพของคนบนเตียงลิบลับ
“เฉินซือหนิง?”
เด็กสาวเลื่อนสายตาจากเพดานมามอง
มองหลินเหยียนแวบหนึ่ง
“ค่ะ”
เสียงเบามาก
ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะไม่มีแรง
หญิงวัยกลางคนลุกขึ้น
“สวัสดีค่ะคุณหมอ ฉันเป็นแม่ของเธอ นามสกุลกู้ค่ะ”
“สวัสดีครับคุณกู้ ผมหลินเหยียนจากแผนกศัลยกรรมฉุกเฉิน วันนี้ผมจะรับดูแลเตียง 4 เองครับ”
หลินเหยียนลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง
“ผมขอสอบถามอาการก่อนนะครับ ผลตรวจจากแผนกทางเดินอาหารผมดูแล้ว อาการปวดท้องเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”
คุณกู้ตอบเป็นลำดับดีมาก
เป็นครูแน่ ๆ
“ประมาณเดือนที่แล้วค่ะ อยู่ ๆ เธอก็ปวดท้องที่โรงเรียน เลยไปห้องพยาบาลของโรงเรียน หมอบอกว่าเป็นกระเพาะลำไส้อักเสบ จ่ายยาให้กินแต่ก็ไม่ดีขึ้น หลังจากนั้นไปให้น้ำเกลือที่คลินิกนอกโรงเรียนก็ยังไม่หาย ปวดอยู่สองอาทิตย์ฉันถึงเพิ่งรู้ เธอไม่ยอมบอก กลัวฉันเป็นห่วง”
“ลักษณะอาการปวดเป็นแบบไหนครับ ปวดบิดหรือปวดแน่น?”
“ปวดบิดค่ะ” เฉินซือหนิงตอบเอง “เป็น ๆ หาย ๆ ตอนปวดมาก ๆ ต่อให้ขดตัวทั้งตัวก็ไม่ช่วย”
“มีช่วงเวลาที่แน่นอนไหมครับ เช่น ปวดมากขึ้นหลังอาหารหรือตอนกลางคืน?”
“ไม่มีค่ะ บางทีกลางวัน บางทีกลางคืน บางวันปวดสามสี่ครั้ง บางทีก็ไม่ปวดสองวัน”
“การขับถ่ายเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ถ่ายเหลวอยู่สองสามครั้งค่ะ แต่แผนกทางเดินอาหารบอกว่าส่องกล้องลำไส้ปกติ”
“อาเจียนด้วยไหมครับ?”
“เคยค่ะ ไม่ได้อาเจียนทุกครั้ง แต่ถ้าปวดหนักก็จะอาเจียน”
หลินเหยียนจดบันทึกไปด้วย
เขาจดพลางมองหน้าเฉินซือหนิง ไม่ได้มองสีหน้าเธอ แต่กำลังมองหาอะไรบางอย่าง