ลู่เจิงถือไอศกรีมแท่งอยู่ในมือ เย็นย่ำปลายเดือนกรกฎาคม ตู้ขายสินค้าอัตโนมัติในแผนกฉุกเฉินมีไอศกรีมโบราณแท่งละ 3 หยวน ลู่เจิงแวะมาซื้อแท่งหนึ่งแทบทุกบ่าย
“นายไปหาโจวหมิงหย่วนมาแล้วเหรอ?”
“อืม”
“ฉันดูคนไข้เตียง 4 แล้วนะ แผนกทางเดินอาหารตรวจไปทั่วก็ยังไม่เจออะไร นายมีแนวทางแล้วเหรอ?”
หลินเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะพูดอย่างไร
“ยังอยู่ระหว่างแยกวินิจฉัย มีความเป็นไปได้อย่างหนึ่งที่ต้องตัดออก ต้องส่งตรวจที่โรงพยาบาลอื่น”
ลู่เจิงกัดไอศกรีมแท่งดังกร๊อบ “โรคอะไร?”
“โรคพอร์ไฟเรียเฉียบพลันชนิดเป็นช่วง”
ลู่เจิงชะงักค้างตอนกำลังกัดไอศกรีม
“โรคพอร์ไฟเรียเหรอ?”
“อืม”
“นั่นมัน...เรื่องในตำราเรียนไม่ใช่เหรอ?”
ปฏิกิริยาของลู่เจิงเป็นเรื่องปกติมาก
โรคพอร์ไฟเรียเฉียบพลันเป็นช่วง ๆ พบได้น้อยมากในทางคลินิก แพทย์ส่วนใหญ่ทำงานตั้งแต่เป็นแพทย์ฝึกหัดจนเกษียณก็อาจไม่เคยเจอคนไข้สักราย
มันมักปรากฏอยู่แค่ในบทหนึ่งของตำราอายุรศาสตร์ บางครั้งก็ออกเป็นข้อสอบปรนัยสักข้อ พอตอบเสร็จก็ลืมไป
“เรื่องที่อยู่ในตำราเรียนไม่ได้แปลว่าไม่มีอยู่จริงในทางคลินิก” หลินเหยียนกล่าว
“ฉันรู้” ลู่เจิงกินไอศกรีมจนหมด แล้วโยนไม้ลงถังขยะข้าง ๆ ทำท่าชู้ตลูกบาส แต่ไม่ลง กระเด้งโดนขอบถังแล้วตกลงพื้น
เขาก้มลงเก็บขึ้นมาใส่ถังอย่างเรียบร้อย “นายมีหลักฐานอะไร?”
หลินเหยียนเล่าเรื่องสีของปัสสาวะที่เปลี่ยนไปให้ฟัง
ลู่เจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าเป็นเรื่องจริง เคสนี้พอลงวารสารประจำปีของมณฑลได้เลย”
“ยืนยันการวินิจฉัยก่อนค่อยว่ากัน”
“ช่วงนี้นายเอาแต่ทำเรื่องแบบนี้” ลู่เจิงพูดจบก็เดินจากไป เงาร่างหายลับตรงประตูห้องเวร
เขาไม่ได้อธิบายว่า “เรื่องแบบนี้” คืออะไร
แต่ก็สื่อความหมายแล้ว
ห้าโมงครึ่งเย็น
หลินเหยียนคุยกับคุณกู้
ในห้องพูดคุยเล็ก ๆ ข้างพื้นที่สังเกตอาการ มีโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้สองตัว บนโต๊ะวางกล่องกระดาษทิชชูไว้