ด้านข้าง หวังซีซานกำลังจัดเอกสารอีกกองหนึ่ง ซึ่งเป็นรายงานสรุปความคืบหน้าการถอนกำลังของแต่ละหน่วยในกองทัพเฟิ่งเทียน
เขาพลางเปิดอ่าน พลางจดสรุปลงในสมุดบันทึก “รองผู้บัญชาการครับ นายพลจางจั๋วเซียงส่งโทรเลขมาว่า กองกำลังทางเส้นทางรถไฟผิงหานเริ่มถอนกำลังออกเป็นระลอกแล้ว เสบียงและยุทโธปกรณ์ที่เป่าติ้งกับฉือเจียจวงกำลังขนขึ้นรถ คาดว่าจะถอนออกได้หมดภายในสามวัน นายพลจางถามว่าจำเป็นต้องทำลายสะพานรถไฟ เพื่อชะลอการไล่ตามของกองกำลังเฟิ่งยวี่เซียงหรือไม่ครับ”
จางเสวี่ยหมิงเงยหน้าขึ้น แล้วปฏิเสธทันที “ห้ามทำลาย สะพาน ทางรถไฟ สถานี...สิ่งใดก็ตามที่เป็นโครงสร้างพื้นฐาน ให้เก็บรักษาไว้ทั้งหมด เรากำลังถอนทัพ ไม่ใช่ทำลายบ้านเมืองตัวเอง ของพวกนี้ในด้านในด่าน สักวันหนึ่งก็ต้องกลับมาเป็นของคนจีนเรา วันนี้ระเบิดทิ้ง พรุ่งนี้ก็ต้องเสียเงินสร้างใหม่ บอกจางจั๋วเซียงว่าคนไปได้ แต่อย่าตัดทาง”
หวังซีซานพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้วครับ”
ในจังหวะนั้นเอง ประตูตู้รถไฟก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
สายลมเย็นที่ปนกลิ่นควันถ่านหินพัดกรูเข้ามา จากนั้นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มและแว่นกรอบทองก็เดินเข้ามา เขาคือหยางหยู่ถิง
บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงความเฉียบแหลมอย่างที่เห็นจนคุ้นตา มือหนึ่งถือถ้วยชาร้อน เดินเอื่อย ๆ ไปนั่งตรงข้ามจางเสวี่ยหมิง แล้วไขว่ห้างพลางยิ้มกล่าว “ซีชิง เราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ”