เกาชุนซิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าแรง ๆ สีหน้าเผยความเลื่อมใส “ครับ รองผู้บัญชาการ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
เขาเพิ่งหันตัวจะเดินออกไป ก็มีคนอีกคนก้าวเข้ามาจากด้านนอก
ทุกคนเงยหน้ามอง ผู้ที่เดินเข้ามาก็คือจางเหลียนเหิง เลขาธิการแห่งจวนจอมทัพนั่นเอง
เขาเดินเร็วรี่ไปหยุดตรงหน้าจางเสวี่ยหมิง แล้วค้อมกายเล็กน้อยกล่าวว่า “ซีชิง ท่านหวังหย่งเจียงกับคุณเอ็ดสันมาถึงแล้วครับ ทั้งสองมาพร้อมกัน ตอนนี้กำลังรออยู่ด้านนอก”
พอจางเสวี่ยหมิงได้ยินก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ก่อนพึมพำว่า “สองคนนี้...ก็ยังหนีกฎธรรมเนียมไม่พ้น จะเอาของขวัญมาให้ผมหรือไง?”
เขาพูดพลางลุกขึ้นจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย แล้วก้าวเท้าออกไป
ไม่ว่าอย่างไร หวังหย่งเจียงก็เป็นผู้กุมบังเหียนตัวจริงของรัฐบาลตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนเอ็ดสันเป็นผู้แทนหลักของบริษัทน้ำมันเยอรมันและเป็นเพื่อนเก่าของเขา เมื่อทั้งสองมาเยือนพร้อมกัน เขาย่อมต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง
เมื่อเดินมาถึงประตูใหญ่ ก็เห็นหวังหย่งเจียงกับเอ็ดสันยืนเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ใต้ชายคาจริง ๆ
หวังหย่งเจียงสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาที่เก่าไปบ้าง ทับด้วยเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์สีดำ บนศีรษะสวมหมวกสักหลาด สองมือซุกอยู่ในแขนเสื้อ ท่าทางสบาย ๆ ไม่ทุกข์ร้อน
ส่วนเอ็ดสันสวมสูทสีเข้มที่ตัดเย็บพอดีตัว ทับด้วยเสื้อโค้ตขนอูฐหนาหนัก คอพันผ้าพันคอลายตาราง ปลายจมูกแดงเรื่อเพราะความหนาว แต่ยังดูกระฉับกระเฉงเต็มเปี่ยม
เมื่อเห็นจางเสวี่ยหมิงเดินออกมา ทั้งสองก็หัวเราะขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย