บทที่ 42 เขาไม่มั่นใจในความยับยั้งชั่งใจของตัวเองเอาเสียเลย
โจวรั่วถังส่งสายตาให้บรรดานายแบบหนุ่มทั้งสี่ คนทั้งสี่เข้าใจความหมาย ก่อนเดินตรงไปหาสวี่เยียนซางด้วยท่าทีไม่ประสงค์ดี
“คุณผู้หญิง กินยาเข้าไปแล้วอย่าฝืนเลย ให้พวกเราช่วยเถอะ!”
“ไม่ได้โม้หรอกนะ พวกเราพี่น้องมีฝีมือดีมาก ไปเที่ยวบาร์แล้วเรียกใช้พวกเราทีหนึ่งก็ต้องจ่ายหลายหมื่นเชียว!”
“วันนี้บริการให้ฟรีเลย!”
สวี่เยียนซางได้ยินถ้อยคำลามกเหล่านั้นก็รู้สึกรังเกียจสุดขีด แต่พอคนพวกนั้นแตะต้นแขน ร่างกายของเธอกลับควบคุมไม่ได้ เอนเข้าหาพวกเขาเสียอย่างนั้น สัญชาตญาณทำให้เธออยากได้มากกว่านี้...
เธอเกลียดตัวเองในสภาพเช่นนี้เข้าไส้ จึงจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น ข่มแรงปรารถนาตามสัญชาตญาณเอาไว้จนริมฝีปากแตก ในปากมีแต่กลิ่นคาวเลือด เธอรู้สึกอัปยศอดสูเหลือเกิน...
โจวรั่วถังมองภาพตรงหน้าอย่างสะใจ เอ่ยด้วยท่าทีได้ใจว่า “สวี่เยียนซาง ขอให้สนุกกับของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้ดี ๆ นะ พอวันนี้ผ่านไป เธอก็จะโด่งดังไปทั่วเมืองเหนือแล้ว!”
พูดจบ เธอกำชับนายแบบคนหนึ่งว่า “อย่ามัวแต่สนุกจนลืมถ่ายวิดีโอล่ะ แล้วก็อย่าเล่นจนอีกฝ่ายตาย”
สวี่เยียนซางถูกคนหลายคนจับต้นแขนไว้ หัวใจเต็มไปด้วยความเสียใจและสิ้นหวัง เมื่อครู่นี้เธอควรรีบเรียกรถออกไปเสีย บางทีอาจยังพอมีทางรอดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้...เธอไม่มีแม้แต่แรงจะร้องขอความช่วยเหลือ แล้วจะหนีไปได้อย่างไร?
โจวรั่วถังพอใจกับภาพตรงหน้าอย่างยิ่ง กำลังจะจากไป จู่ ๆ เงาดำก็ทอดลงมาจากด้านหลัง เธอสะดุ้ง รีบหันกลับไปก็เห็นฝูเจินเถิงกำลังมองเธอด้วยสีหน้ามืดมน!