สวี่เยียนซางออกจากร้านน้ำชาแล้วกลับบริษัท ทำงานล่วงเวลาจนถึงสามทุ่มกว่าจะกลับถึงบ้าน
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เธอก็เห็นฝูเจินเถิงนั่งอยู่บนโซฟา สวมชุดอยู่บ้าน มีแล็ปท็อปสีเทาเงินวางอยู่บนตัก ดูเหมือนกำลังจัดการงาน
พอได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองสวี่เยียนซางด้วยสายตาลุ่มลึก “กลับมาแล้วเหรอ?”
“อืม” สวี่เยียนซางตอบพลางเปลี่ยนรองเท้า “ทำงานล่วงเวลานิดหน่อยน่ะ”
คิ้วของฝูเจินเถิงขยับเล็กน้อย เขารู้มาตลอดว่าเธอขยัน แต่ไม่คิดว่าจะขยันถึงขนาดนี้
เขาเว้นจังหวะ ก่อนถามว่า “กินข้าวหรือยัง?”
“ยังเลย” สวี่เยียนซางเปิดตู้เย็นดู เส้นบะหมี่สดกับถั่วงอกที่ซื้อมายังอยู่ครบ เธอจึงหยิบออกมา ตั้งใจจะทำบะหมี่ผักสักชาม แล้วถามฝูเจินเถิงอย่างไม่ใส่ใจ “คุณกินไหม? บะหมี่ที่ฉันทำอร่อยใช้ได้นะ”
แววขบขันวาบขึ้นในดวงตาฝูเจินเถิง ก่อนจะเลือนหายไป เขาพยักหน้า “งั้นทำให้ผมด้วยชามหนึ่งนะ”
เขารู้สึกได้ว่าหลังจากเรื่องฟ้องร้องครั้งนี้ สวี่เยียนซางอยู่กับเขาอย่างผ่อนคลายขึ้นมาก
นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี
สวี่เยียนซางขานรับ “อืม” แล้วเดินเข้าครัว เธอรู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แม้ฝูเจินเถิงจะเป็นผู้ชาย แต่รสนิยมทางเพศเหมือนกับเธอ แถมยังเป็นคนดีอีกด้วย อยู่ด้วยกันในฐานะเพื่อนร่วมห้องคงสบายใจไม่น้อย