ใครเห็นหนูหนูก็พากันน้ำตาคลอ
หนูหนูที่โดนกลิ่นหัวหอมเข้าตาจนน้ำตาไหลไม่หยุด เริ่มหันมาประณามซีเสี่ยวอิ้งด้วยแววตาอาฆาต
"ขี้โกง!!!"
ซีเสี่ยวอิ้งที่ถูกหัวหอมแสบจนพูดไม่ออก: "......."
ข้าขอวิงวอนสวรรค์ จงช่วยแยกแยะคนดีคนชั่ว!
นางไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ!
ซีเสี่ยวอิ้งรีบอ้าปากกว้าง ๆ กลืนหัวหอมที่เหลือลงคอไปทีเดียว
แล้วก็อุ้มหนูหนูขึ้นมา วิ่งเข้าตัวกระท่อมไม้ทั้งน้ำตาคลอเบ้าเพื่อไปล้างตา
........
หลังจากกินผักกาดขาวและหัวหอมไปแล้ว การกินแอปเปิลเวทมนตร์ ลูกพีช กล้วย พริก ตามมาทีหลังมันช่างเป็นความสุขสุด ๆ
การกินพืชเวทมนตร์เป็นครั้งแรก ยังคงมีข้อความแจ้งเตือน: [สถานะสูงสุด＋10 ค่าคุณสมบัติสูงสุด＋1]
จุดที่ต่างออกไปเพียงอย่างเดียวก็คือ เอฟเฟกต์การกินประจำของพริกเวทมนตร์ ผักกาดขาว และหัวหอมนั้นไม่ใช่[ค่าความเหนื่อยล้า—10]แต่เป็น[ค่าพลังชีวิต＋20]
ซีเสี่ยวอิ้งเดาว่า นี่น่าจะเป็นข้อแตกต่างระหว่างผักเวทมนตร์กับผลไม้เวทมนตร์
แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ สองวัน นางรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองกลายเป็นโล่งโปร่งและเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นางเปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัวของตัวเองขึ้นมา
แถบสถานะสูงสุดเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว:
[ค่าความอิ่ม: 178/200]
[ค่าน้ำ: 147/200]
[ค่าสติ: 180/200]
[ค่าความเหนื่อยล้า: 30/200]
แถบคุณสมบัติยิ่งกว่านั้น เพิ่มขึ้นมากว่าห้าเท่า ไม่ได้เป็นเป้าล้อเลียนเต็มจอเหมือนตอนแรกอีกต่อไป
[พลัง: 19(ไม่เลวนี่ หิ้วถังน้ำสองใบด้วยมือเดียวสบาย ๆ)]