ซีเสี่ยวอิ้งหยิบอาหารทั้งหมดในกระเป๋าเป้ออกมาวางไว้ตรงหน้าหนูน้อย
แต่ผลปรากฏว่ามันดมไล่ทีละอย่าง แล้วก็หันหน้าหนีไปทางอื่น
เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรถูกปากมันเลย
สำหรับซีเสี่ยวอิ้งแล้ว หนูนี่ไม่ใช่แค่ตัวช่วยในเกม แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมทางที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอด
เธอย่อมทำแบบ "กินก็กิน ไม่กินก็อดตายไป" ไม่ได้อยู่แล้ว
ซีเสี่ยวอิ้งหยิบหม้อทำอาหารออกมา เตรียมลองเสี่ยงดวงกับวัตถุดิบที่มีอยู่ ดูว่าจะทำอาหารที่หนูน้อยยอมกินได้หรือไม่
วัตถุดิบในมือเธอมีไม่มาก และตัวเลือกในการผสมก็ไม่ค่อยหลากหลายนัก
แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อยคือ น้ำและนมเอดีแคลเซียมก็สามารถใส่ลงในช่องวัตถุดิบได้ โดยน้ำ 100 มิลลิลิตรใส่ลงในช่องวัตถุดิบแล้วกินพื้นที่ถึงสองช่อง
ลองไปลองมาจนในที่สุดก็ปรุงสำเร็จ: [เปียกเหนียวหนืด]×1 [ผลไม้ลอยแก้ว]×4 [แยมผลไม้]×3 [น้ำผลไม้]×7
ซีเสี่ยวอิ้งวางอาหารที่ทำเสร็จทั้งหมดไว้ตรงหน้าหนูน้อย สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังจ้องมองมัน
หนูน้อยกวาดตามองอาหารตรงหน้าอย่างเฉื่อยชา สุดท้ายก็หยิบ[ผลไม้ลอยแก้ว]หนึ่งถ้วยขึ้นมากิน
แต่สีหน้าก็ดูเหมือนฝืนๆ หน่อย...
คงจะไม่ค่อยชอบอีกเหมือนกัน...
ซีเสี่ยวอิ้งยังโล่งใจอยู่ดี กินได้ก็พอแล้ว อย่างน้อยตอนนี้หนูน้อยก็ไม่ตายเพราะหิว
เธอมั่นใจว่าด้วยพัฒนาการในตอนนี้ อีกไม่นานเธอก็จะทำอาหารที่หนูน้อยชอบออกมาได้
ต่อมา เธอก็มองดูแถบสถานะของตัวเอง
[ค่าความอิ่ม: 38 ค่าน้ำ: 21 ค่าความเหนื่อยล้า: 21]
ถึงจะดูเวลาไม่ได้ แต่จากปริมาณค่าความอิ่มและค่าน้ำที่ลดลงไป
เธอเดาได้ไม่ยากว่าตัวเองนอนไปสี่ชั่วโมง