ส่วนลิเลียนเป็นลูกสาวที่เวินหลิงมีกับสามีอสูรอีกคน
ตอนซั่วเย่พาคนมาปิดล้อมคฤหาสน์ดยุก โหชวนก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขามุ่งหน้าไปยังห้องที่ใช้ขังเสิ่นหลีเยว่โดยไม่รู้ตัว
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด—ยามสองคนหน้าประตูถูกใครบางคนซัดจนสลบ นอนกองบิดเบี้ยวอยู่บนพื้น
สีหน้าโหชวนเคร่งขรึมลง เขาผลักประตูเข้าไป ข้างในยังมีชายอสูรคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น รูปร่างเตี้ยผอม หน้าตาน่ารังเกียจ เป็นคนที่ลิเลียนส่งเข้ามานั่นเอง
เธอหนีไปแล้ว
โหชวนยืนนิ่งอยู่กับที่ สูดหายใจลึก ก่อนหันไปดึงภาพจากกล้องวงจรปิดของคฤหาสน์มาดู
ภาพบนหน้าจอเลื่อนไปทีละช่วง สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อย ๆ
ลิเลียน
เป็นลิเลียนอีกแล้ว
เธอขัดคำสั่งเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เพียงจับหญิงอสูรชั้นต่ำคนนั้นขังไว้ ยังตัดสินใจเองพาชายอสูรน่าขยะแขยงเข้ามา หวังบังคับให้จับคู่กับหญิงอสูรคนนั้น
ที่สำคัญที่สุดคือ—นอกจากจะทำไม่สำเร็จแล้ว ยังปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้
โหชวนจ้องเงาร่างที่วิ่งหนีอย่างลนลานบนหน้าจอ นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่น
ทิศทางที่เธอวิ่งไปคือที่เกิดเหตุของท่านจอมพล
เขาเป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่เข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ
ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นคฤหาสน์ของตระกูลตัวเอง เขาคุ้นเคยกับพื้นที่ทุกตารางนิ้วมากกว่าซั่วเย่
ข้างแปลงดอกไม้แห่งหนึ่ง เขาได้กลิ่นดอกจันทร์ชมจันทร์จาง ๆ จางจนแทบกลืนหายไปกับลมกลางคืน