เวินโหรวถูกฮั่วเหยียนชวนอุ้มมาตลอดทาง ก่อนจะส่งเข้าไปในห้องคลอดที่อยู่ข้าง ๆ
หมอเห็นเวินโหรวที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว ก็อดตกใจไม่ได้
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คุณเป็นสามีที่ไม่รับผิดชอบเอาเสียเลย ภรรยากำลังจะคลอด ญาติต้องรออยู่ข้างนอก” พูดจบหมอก็เดินเข้าไปในห้องคลอด ทิ้งให้ฮั่วเหยียนชวนยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
“ผู้บังคับกองพัน พี่สะใภ้เป็นยังไงบ้างครับ?” ห่าวกังเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
ฮั่วเหยียนชวนเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เขาส่ายหน้า ไม่พูดอะไร สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อนึกถึงภาพเวินโหรวที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวเมื่อครู่ เขาก็ตกใจจนใจหายวาบ ถึงตอนนี้ก็ยังตั้งสติไม่ได้
ตอนอุ้มเธออยู่ เขาถึงกับรู้สึกได้ว่ามือเท้าของตัวเองกำลังสั่น
ไม่นานหลังจากเวินโหรวเข้าไปในห้องคลอด ทางด้านคุณปู่ก็มีความคืบหน้า
เมื่อได้ยินหมอบอกว่าคุณปู่พ้นขีดอันตรายแล้ว ฮั่วเจี้ยนจวิ้นกับซ่งอวี้หลานก็โล่งใจ
“คุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ? ทั้งหมดเป็นความผิดของเวินโหรว ถ้าเธอดูแลคุณปู่ให้ดี คุณปู่ก็คงไม่เป็นแบบนี้” ฮั่วถิงถิงฟุบอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของคุณปู่ โยนความผิดทั้งหมดให้เวินโหรว
ตอนนี้คุณปู่ยังไม่ฟื้น แต่กลับได้ยินเสียงพูดคุยจากข้างนอก
เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าคุณปู่ฟื้นแล้ว ฮั่วเจี้ยนจวิ้นกับซ่งอวี้หลานก็รีบเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น
“พ่อครับ”
“พ่อครับ พ่อฟื้นแล้ว”
เมื่อเห็นทั้งสองคน คุณปู่ก็ถามว่า “พวกแกสองคนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ฮั่วเจี้ยนจวิ้นกำลังจะพูด แต่ซ่งอวี้หลานกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ถ้าฉันกับเจี้ยนจวิ้นมาไม่ทัน ไม่รู้ว่าคุณจะถูกนังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นทำร้ายจนเป็นยังไงบ้าง โชคดีที่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮั่วเจี้ยนจวิ้นก็ถามตามคำพูดของซ่งอวี้หลานว่า “พ่อครับ ตกลงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพ่อถึงหมดสติไป มีใครวางยาให้พ่อหรือเปล่า?”
พอพูดถึงเรื่องวางยา ฮั่วถิงถิงก็แสดงท่าทีมีพิรุธขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่ไหม นังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นวางยาให้คุณ มันคิดจะทำร้ายคุณ” ซ่งอวี้หลานเอ่ยถามขึ้นมาอีกคน