ฮั่วเหยียนชวนกลัวว่าพนักงานขายจะหยิบของประหลาดอะไรออกมาอีก จึงรีบห้ามไว้ “ไม่...ไม่ต้องแล้ว”
ปกติเป็นชายชาติทหารที่แม้แต่ตอนลงสนามรบก็ไม่กะพริบตา แต่เวลานี้หัวหน้ากรมฮั่วกลับยืนหน้าแดงอยู่ตรงหน้ากองชุดชั้นในผู้หญิง
ที่สำคัญคือเสื้อผ้าพวกนี้มันช่าง...
ตอนแรกเขาตั้งใจจะหันหลังเดินออกไป แต่พอนึกถึงที่พนักงานขายบอกว่าเดี๋ยวนี้กำลังนิยมแบบนี้ เขาก็กัดฟัน เลือกชุดสีขาวตามขนาดของเวินโหรวให้เธอหนึ่งชุด
“สีขาวไม่สวยเท่าสีแดงหรอกค่ะ ฉันหยิบสีแดงให้คุณอีกชุดดีกว่า มีกางเกงในเข้าชุดกันด้วย สามีคุณต้องชอบแน่นอน” พนักงานขายพูดพลางจัดของใส่ถุงให้ฮั่วเหยียนชวนอย่างเอาใจใส่
ฮั่วเหยียนชวนจ่ายเงินเสร็จก็รีบหันหลังเดินหนีออกไปทันที
พอออกจากร้าน เขาก็เจอห่าวกังที่เพิ่งมาถึงพอดี
เห็นฮั่วเหยียนชวนหน้าแดงก่ำ แถมยังดูร้อนรนอยู่เล็กน้อย ห่าวกังจึงอดถามอย่างสงสัยไม่ได้ “ผู้บังคับการกรม เกิดอะไรขึ้นครับ”
“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ” ฮั่วเหยียนชวนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ออกจากร้านเสื้อผ้าแล้ว เขาก็แวะไปที่ร้านขายครีมทาหน้า ซื้อครีมหิมะให้เวินโหรวอีกสองกล่อง ก่อนจะตามห่าวกังออกจากห้างสรรพสินค้าใหญ่
“ผู้บังคับการกรม เมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ห่าวกังนึกถึงท่าทางของฮั่วเหยียนชวนเมื่อครู่แล้วก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงถามออกมา
ฮั่วเหยียนชวนเหลือบมองเขา “พูดมากจริง จะกลับกันหรือเปล่า”
“กลับครับ ผมไปเอารถเดี๋ยวนี้” เห็นสีหน้าฮั่วเหยียนชวนเย็นชาลง ห่าวกังก็ไม่กล้าถามต่อ
แต่ในใจเขายังอดเดาไม่ได้ว่า ท่าทางของหัวหน้ากรมฮั่วเมื่อครู่เห็นชัดว่าไปทำเรื่องอะไรที่รู้สึกผิดมา
เรื่องนี้เขาควรไปเล่าให้พี่สะใภ้ฟังหรือเปล่านะ
ช่างเถอะ ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างผู้บังคับการกรมกับพี่สะใภ้กำลังตึงเครียด เขาไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวจะยิ่งวุ่นวาย
หลังกลับจากในเมือง ฮั่วเหยียนชวนไม่เห็นเวินโหรว พอถามป้าเจาจึงรู้ว่าเธอไปบ้านใหม่ของห่าวกัง ช่วยเผิ่งเสี่ยวว่านจัดห้องหอ
เขาวางของลงแล้วเดินตามไปด้วย
ห่าวกังได้รับการจัดสรรบ้านในเขตบ้านพักครอบครัว ต่อไปก็จะย้ายมาอยู่ที่นี่
ฮั่วเหยียนชวนพาคนไปช่วยขนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ที่สั่งทำไว้เข้าไปในบ้านให้เรียบร้อย