สำหรับคนที่ทำร้ายและใช้ประโยชน์จากเธอ เวินโหรวไม่เคยออมมือแม้แต่น้อย
ต่อให้คนคนนั้นเป็นฮั่วเหยียนชวน ผู้ที่คนในกองทัพเรียกขานว่า “ยมทูตหน้าเศร้า” เธอก็ยังซ้อมเขาไม่ยั้งมือ
ฮั่วเหยียนชวนโดนตบเข้าเต็มแรงหนึ่งฉาด แถมยังถูกเตะอีกหนึ่งที
ร่างของเขาถูกเตะจนถอยหลังไปหลายก้าว กว่าจะทรงตัวได้
เขามองเวินโหรว สีหน้าดูตื่นตระหนก แววตาเต็มไปด้วยความจนใจ
“เสี่ยวโหรว ฟังฉันอธิบายก่อน”
เวินโหรวมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว
“อธิบายงั้นเหรอ? นายรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว แต่กลับปิดบังฉันมาตลอด ฮั่วเหยียนชวน นายเห็นฉันเป็นคนโง่มาตลอดใช่ไหม?” ตอนนี้เวินโหรวกำลังโกรธจัด คำพูดของฮั่วเหยียนชวนสักคำก็ฟังไม่เข้าหู
สิ่งที่ทำให้เธอโกรธยิ่งกว่าคือ กว่าเธอจะเริ่มมีใจให้เขาขึ้นมาบ้าง ถึงขั้นคิดจะใช้ชีวิตกับเขาไปแบบนี้ตลอดชีวิต กลับต้องมารู้เรื่องที่เขาจงใจปิดบังเธอเอาไว้ในเวลาแบบนี้
“ขอโทษ เรื่องนี้ฉันไม่ควรปิดบังคุณ คุณจะตบจะด่าฉันยังไงก็ได้ แต่อย่าโมโหจนเสียสุขภาพเลย คุณยังตั้งท้องอยู่นะ” ฮั่วเหยียนชวนรีบขอโทษทันที พอเห็นเวินโหรวโกรธขนาดนี้ เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“นายกลับไปก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” เวินโหรวเองก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ควรโกรธมากเกินไป เธอฝืนข่มใจให้สงบลง แล้วพูดกับฮั่วเหยียนชวน
“เสี่ยวโหรว ฉัน...” ฮั่วเหยียนชวนยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเวินโหรวปิดประตูดังปัง
ฮั่วเหยียนชวนรู้ว่าตอนนี้เธอคงไม่อยากเห็นหน้าเขา จึงทำได้เพียงกลับไปก่อน
เขาไม่วางใจให้เวินโหรวอยู่บ้านตามลำพัง จึงไปหาเผิ่งเสี่ยวว่าน อยากให้เธอช่วยไปดูแลเวินโหรวสักหน่อย
เผิ่งเสี่ยวว่านเองก็เพิ่งเคยเห็นฮั่วเหยียนชวนลนลานขนาดนี้เป็นครั้งแรก แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน แต่พอได้ยินว่าเวินโหรวมีเรื่อง เธอก็ตามฮั่วเหยียนชวนมาทันที
ฮั่วเหยียนชวนเข้าบ้านไม่ได้ จึงทำได้เพียงกลับไปยังกองทัพก่อน
พอโจวต้าหย่งรู้ว่าฮั่วเหยียนชวนกลับมาแล้ว ก็มีสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้กัน
ตอนฮั่วเหยียนชวนหายตัวไป ทุกคนต่างออกตามหาอยู่นาน แต่ก็ไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย
ตอนนั้นไม่ใช่แค่เขา คนทั้งกองร้อยต่างคิดว่าฮั่วเหยียนชวนคงประสบเคราะห์ร้ายและไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว