พวกที่รังแกเจียงเหยียนคิดว่าเขาไม่มีพ่อแม่คอยหนุนหลัง ไม่มีใครดูแล ต่อให้พวกเขารังแกเขาอย่างไรก็คงไม่เป็นไร
แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเบื้องหลังเจียงเหยียนจะมีคนคอยหนุนหลัง แถมยังเป็นทหารจากกองทัพอีกด้วย
วันนี้ฮั่วเหยียนชวนตั้งใจสวมชุดเครื่องแบบทหารมา เพื่อช่วยจัดการปัญหาที่โรงเรียนของเจียงเหยียน
หัวโจกหันกลับมาเห็นใบหน้าดุดันราวกับยมบาลของฮั่วเหยียนชวน ก็กลัวจนรีบลุกจากพื้น
“ใครบอกว่าเจียงเหยียนไม่มีพ่อแม่? พวกแกกล้ารังแกลูกชายของฉันแบบนี้ คิดว่าฉันไม่มีตัวตนหรือไง?” ฮั่วเหยียนชวนจ้องนักเรียนหัวโจกด้วยดวงตาเคร่งขรึมเย็นชา น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเปี่ยมไปด้วยอำนาจ
ปกติแค่ฮั่วเหยียนชวนยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดา ต่อให้เป็นทหารก็ยังถูกข่มขวัญได้ง่าย ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเรียนไม่กี่คนนี้
จากนั้นฮั่วเหยียนชวนก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อหัวโจก แล้วยกตัวขึ้น ก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องผู้อำนวยการโรงเรียน
ผู้อำนวยการกำลังเตรียมประชุมตอนเช้าอยู่พอดี ก็เห็นชายในชุดเครื่องแบบทหารจับนักเรียนคนหนึ่งเดินเข้ามา
“คุณคือผู้อำนวยการใช่ไหม? คุณรู้หรือเปล่าว่าเสี่ยวเหยียน ลูกชายของผม ถูกคนรังแกที่โรงเรียน?”
เดิมทีฮั่วเหยียนชวนมาที่นี่ก็เพื่อหนุนหลังเจียงเหยียน หากวันนี้เขาไม่มา ก็คงไม่รู้ว่าเจียงเหยียนต้องทนทุกข์ที่โรงเรียนมามากแค่ไหน
เกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้ขึ้นในโรงเรียน ผู้อำนวยการกลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เขากลืนความโกรธนี้ไม่ลง
วันนี้เขาตั้งใจจะทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่ ไม่อย่างนั้นปัญหาก็คงแก้ไม่ขาด
“คุณ...” ผู้อำนวยการเห็นฮั่วเหยียนชวนก็ชะงักไป ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้
หลังรู้ตัวตนของฮั่วเหยียนชวน สีหน้าของผู้อำนวยการก็เปลี่ยนเป็นเคารพนบนอบ
“ที่แท้ก็หัวหน้ากรมฮั่วนี่เอง คุณมาที่นี่...” เขามองนักเรียนที่ฮั่วเหยียนชวนจับอยู่ แล้วรีบถาม
เวลานั้นเอง เวินโหรวก็พาเจียงเหยียนเดินเข้ามาจากประตู
จนถึงตอนนี้เจียงเหยียนก็ยังงุนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาไม่คิดว่าเวินโหรวกับฮั่วเหยียนชวนจะมา ยิ่งไม่คิดว่าทั้งคู่จะมาเห็นตอนที่เขาถูกคนรังแกพอดี