เห็นภาพตรงหน้า เวินโหรวใจกระตุก รีบวิ่งเข้าไปแล้วตะโกนใส่เด็กกลุ่มนั้นเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้!”
อีกฝ่ายมีคนเยอะกว่า เสี่ยวเป่าสู้พวกเขาไม่ไหว ได้แต่ขดตัวเป็นก้อน ใช้แขนบังศีรษะกับใบหน้า ปล่อยให้พวกนั้นทุบตี
เวินโหรวพุ่งเข้าไป คว้าเด็กสองคนที่อยู่ท้ายสุดแล้วเหวี่ยงออกไป
ตอนนั้นเด็กคนอื่น ๆ ก็ถูกเธอคว้าแขนเหวี่ยงกระเด็นไปเกือบหมด เธอมองเสี่ยวเป่าที่ถูกตีจนตัวเปื้อนฝุ่น บนใบหน้ากับศีรษะยังมีบาดแผล ก็อดรู้สึกเจ็บใจไม่ได้
“เสี่ยวเป่า ไม่เป็นไรแล้ว อาอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครกล้ารังแกนาย” เวินโหรวพยุงเสี่ยวเป่าลุกขึ้นจากพื้น แล้วปัดฝุ่นดินบนตัวเขา
เวินโหรวประคองเสี่ยวเป่าไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันไปมองคนที่เพิ่งรังแกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
“ทำไมพวกแกถึงรังแกเขา?”
เมื่อเด็กพวกนั้นเห็นเวินโหรวก็รู้ว่าสู้เธอไม่ได้ ตอนแรกคิดจะหนี แต่กลับถูกเธอคว้าคอเสื้อด้านหลังแล้วลากกลับมา
เด็กคนอื่นวิ่งหนีไปเร็ว เธอตามไม่ทัน จึงทำได้แค่ลากเด็กสองคนที่ลงมือหนักที่สุดกลับมา
“พูดมา ทำไมถึงรังแกเสี่ยวเป่าของฉัน วันนี้ถ้าไม่อธิบายให้ชัด เรื่องนี้ไม่จบแน่”
เวินโหรวออกแรงมือมาก เด็กสองคนนั้นดิ้นอย่างไรก็หลุดไม่ออก จนตกใจร้องไห้สะอึกสะอื้น
เวินโหรวไม่หลงกลหรอก เมื่อกี้พวกมันตีเสี่ยวเป่าแรงขนาดนั้น ตอนนี้เพิ่งรู้จักกลัวหรือไง?
เธอหันไปมองเสี่ยวเป่า เห็นใบหน้าเขาเรียบเฉย แต่ในดวงตากลับมีแววโหดเหี้ยมอยู่จาง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแววแบบนั้นในสายตาเด็กคนหนึ่ง
ตอนนั้นเอง พ่อแม่ของเด็กสองคนนั้นรู้ว่าลูกถูกคนรังแก ก็รีบวิ่งเข้ามา
“เวินโหรว แกโตขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงมารังแกลูกชายฉัน?” คนหนึ่งจำเวินโหรวได้ จึงชี้หน้าเธอถามอย่างโมโห
อีกคนก็ช่วยพูดเสริม “ใช่แล้ว ผู้ใหญ่อย่างแกมารังแกเด็ก ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง? รีบปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่ยอมจบแน่”