หลังจากนายพันเอาทั้นกลับถึงเขตบ้านพักครอบครัว ฟางอวี้หรูก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า “ฉันได้ยินมาว่าลินหลินมาที่นี่ ทำไมไม่เห็นมาหาพวกเราเลยล่ะ เด็กคนนี้ก็จริง โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมยังเอาแต่ใจเหมือนเด็ก ๆ ไม่รู้หรือไงว่าคุณตามหาเธอมาตลอดหลายปีนี้”
นายพันเอาทั้นขมวดคิ้ว ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “หลายปีมานี้ฉันติดค้างเธอมากเกินไป เธอไม่อยากเจอฉันก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของนายพันเอาทั้น สีหน้าของฟางอวี้หรูก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาฉายประกายอำมหิตและริษยา
แม้หลายปีมานี้เธอจะคอยดูแลเขาอยู่ข้างกาย ทั้งยังให้กำเนิดลูกชายลูกสาวแก่เขา แต่ในใจของเขาก็ยังลืมอดีตภรรยากับลูกสาวไม่ได้อยู่ดี
เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าถานหลินจะมาที่นี่ ยิ่งไม่คิดว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บด้วย
เป็นแบบนี้แล้ว ตาเฒ่าถานคงไม่ไปพบเธอไม่ได้แล้ว
เธอวางแผนมาหลายปี กว่าจะขับไล่แม่ลูกคู่นั้นออกไปได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ จะยอมให้ถานหลินกลับเข้าตระกูลถานอีกไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นความพยายามทั้งหมดของเธอก็จะสูญเปล่า
“ตาเฒ่าถาน พรุ่งนี้ฉันไปเยี่ยมลินหลินดีไหม เด็กคนนี้อยู่ที่นี่คนเดียว ไม่มีใครดูแล ฉันเป็นห่วงเธอจริง ๆ”
ต่อหน้านายพันเอาทั้น ฟางอวี้หรูยังต้องแสร้งทำเป็นคนมีเหตุผลอยู่บ้าง
ตอนนั้นเอง เธอก็ส่งสายตาให้ลูกสาว เห็นเด็กหญิงวิ่งเข้าไปโผกอดนายพันเอาทั้น
“คุณพ่อ หนูก็อยากเจอพี่ลินหลินค่ะ หนูมีเรื่องอยากคุยกับเธอตั้งเยอะ หนูจะไปกับแม่ด้วย”
ฟางอวี้หรูเห็นดังนั้นก็แสร้งพูดอย่างน้อยใจว่า “โยโย มานี่เร็ว พี่ลินหลินบาดเจ็บอยู่ ไม่แน่ว่าเธออาจไม่อยากเจอพวกเราก็ได้ ลูกนี่ก็ซุ่มซ่ามจริง ๆ ถ้าไปแล้วทำให้พี่ลินหลินไม่พอใจจะทำยังไง”
“ไม่ได้ หนูจะไปเจอพี่ลินหลิน” โยโยกอดคอนายพันเอาทั้นแล้วร้องไห้
“เอาละ เจตนาของเธอก็ดี พรุ่งนี้ก็พาโยโยไปเถอะ สักวันลินหลินต้องยอมรับเธอ” นายพันเอาทั้นไม่อยากเห็นลูกสาวคนเล็กร้องไห้ จึงใจอ่อนและตอบตกลง
แม้จะเป็นลูกสาวของเขาทั้งคู่ แต่หลายปีมานี้โยโยอยู่ข้างกายเขามาตลอด เขาจึงเคยชินกับการมีเธออยู่ใกล้ ๆ
แม้ในใจเขายังรู้สึกผิดกับถานหลิน แต่ก็ทนเห็นลูกสาวคนเล็กร้องไห้ไม่ได้