เมื่อเห็นเจียงหยาถิง คนอื่น ๆ ต่างพากันหลบเลี่ยง กลัวว่าจะไปทำให้เธอไม่พอใจเข้า
ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการ แถมยังเป็นคนที่การศึกษาจังหวัดส่งมา พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าล่วงเกิน
เจียงหยาถิงมองไปทางเผิ่งเสี่ยวว่าน พอได้ยินว่าเธอรู้จักกับเวินโหรว สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
“เธอชื่อเผิ่งเสี่ยวว่านใช่ไหม ฉันจำเธอไว้แล้ว”
พูดจบ เจียงหยาถิงก็สะบัดสะโพกเดินจากไป
เธอทำอะไรเวินโหรวไม่ได้ แต่เผิ่งเสี่ยวว่านก็เป็นแค่ครูคนหนึ่ง เธอจะจัดการไม่ได้เชียวหรือ?
เผิ่งเสี่ยวว่านมองตามทิศทางที่เจียงหยาถิงเดินจากไป แต่ไม่ได้เก็บคำพูดของเธอมาใส่ใจ
คนที่อยู่ข้าง ๆ กลับเตือนเธอด้วยความหวังดีว่า “เสี่ยวว่าน เธอต้องเตรียมตัวไว้ให้ดีนะ เจียงหยาถิงคนนั้นเป็นพวกจำฝังใจ ฉันกลัวว่าเธอจะถูกหาเรื่อง”
“ไม่เป็นไร” เผิ่งเสี่ยวว่านไม่เชื่อว่าแค่เธอทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีแล้ว เจียงหยาถิงจะทำอะไรเธอได้
ตอนบ่าย เวินโหรวจัดการเรื่องที่โรงเรียนเสร็จแล้วก็กลับบ้าน
ส่วนเผิ่งเสี่ยวว่าน เพิ่งจะเตรียมตัวเลิกงานก็ถูกเจียงหยาถิงสั่งงานเพิ่มอีกชุด
เธอไม่มีทางเลือก ได้แต่ทำงานล่วงเวลาให้เสร็จ
ห่าวกังยืนรอเผิ่งเสี่ยวว่านอยู่หน้าโรงเรียน พอไม่เห็นเธอออกมา เขาจึงตัดสินใจเข้าไปตามหา
เห็นคนอื่นกลับกันหมดแล้ว แต่เธอยังยุ่งอยู่ในห้องทำงาน เขาจึงเคาะประตู
เผิ่งเสี่ยวว่านได้ยินเสียงก็หันไปมอง เห็นห่าวกังยืนอยู่ตรงประตูตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอนัดกับห่าวกังไว้ จึงเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ขอโทษนะ ฉันลืมเวลาไปเลย ปล่อยให้นายรออยู่ตั้งนาน”
“รอเมียตัวเองน่ะ ต่อให้นานแค่ไหนฉันก็เต็มใจ” ห่าวกังพูดหยอกอย่างอารมณ์ดี
เผิ่งเสี่ยวว่านเป็นคนขี้อาย พอได้ยินคำหยอกล้อของเขา ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที
“นาย...ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ใครเป็นเมียนาย เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย”
ตอนนี้ในห้องทำงานไม่มีคนอื่นอยู่ ห่าวกังจึงกล้าขึ้นมา
เขาเดินเข้าไปหา ยื่นมือโอบเธอจากด้านหลัง แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงคลุมเครือว่า “อะไร หรือว่าเธอคิดจะกลับคำ? ถ้าไม่แต่งกับฉัน แล้วเธอจะไปแต่งกับใคร?”
พอพูดจบ ใบหน้าของเผิ่งเสี่ยวว่านก็ร้อนผ่าว แดงจนแทบมองไม่ไหว