ตั้งแต่สอบเสร็จ เสิ่นชิงซวงกับหวังลี่ผิงก็เฝ้ารอวันที่จะประกาศผลสอบทุกวัน
ในที่สุดก็ทนรอมาสามวัน ทั้งสองได้ยินว่าวันนี้จะประกาศผลสอบ จึงไปที่โรงเรียนแต่เช้า
พอไปถึงก็เห็นว่าด้านนอกมีคนยืนอยู่ไม่น้อย
เสิ่นชิงซวงเหลือบมองหวังลี่ผิง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
หวังลี่ผิงก็กลอกตามองเธอ แล้วหันไปมองด้านใน
เผิ่งเสี่ยวว่านมาทีหลังพวกเธอ พอเห็นว่าคนเยอะจนเบียดเข้าไปไม่ได้ เธอจึงยืนรออยู่ด้านนอก
วันนี้เวินโหรวในฐานะผู้อำนวยการชั่วคราว ต้องทำการสัมภาษณ์รอบสุดท้าย
ดังนั้นหลังตื่นนอนตอนเช้าและกินข้าวเสร็จ เธอก็หยิบของที่จำเป็นไปด้วย
พอไปถึง ประตูทางเข้าก็มีคนเต็มไปหมด เธอจึงต้องรออยู่ครู่หนึ่ง
ในตอนนั้นเอง คนที่รับผิดชอบประกาศผลก็เดินออกมา ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่งซึ่งเขียนรายชื่อผู้ผ่านการสอบข้อเขียนครั้งนี้ไว้
ตามกติกาครั้งนี้ แต่ละวิชาต้องการคนสุดท้ายเพียงสามคน ส่วนผู้ที่จะได้เข้ารอบสัมภาษณ์รอบสองต้องอยู่ในห้าอันดับแรก
หลังจากนั้นยังต้องคัดเลือกอีกครั้งเพื่อกำหนดรายชื่อสุดท้าย
เมื่อใกล้จะประกาศรายชื่อผู้ได้เข้าสัมภาษณ์ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตื่นเต้นจนแทบอยากเบียดไปยืนอยู่แถวหน้า
หวังลี่ผิงเบียดขึ้นไปอยู่แถวหน้า พอเห็นรายชื่อถูกติดไว้บนกำแพง เธอก็เบิกตากว้าง ไล่อ่านทีละชื่อ
แม้เวินโหรวจะยืนอยู่ด้านหลังสุด แต่สายตาของเธอดีมาก เพียงมองแวบเดียวก็เห็นชื่อเผิ่งเสี่ยวว่านอยู่ในอันดับหนึ่ง
เธอยิ้มบาง ๆ รู้แล้วว่าเสี่ยวว่านต้องทำได้แน่
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงคือชื่อของเสิ่นชิงซวงอยู่ในอันดับสาม
ส่วนหวังลี่ผิงที่เข้าสอบด้วยกัน กลับอยู่ในอันดับรองสุดท้าย
“นี่... เป็นไปได้ยังไง?” หวังลี่ผิงไล่อ่านชื่อจากบนลงล่างทีละชื่อ ในที่สุดก็พบชื่อตัวเองอยู่ในอันดับรองสุดท้าย เธอมองรายชื่อด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ถึงเธอจะสอบไม่ติดสามอันดับแรก แต่ก็ไม่น่าจะอยู่ท้ายตารางนี่นา?
ตอนแรกเธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองอ่านผิดหรือมีคนชื่อซ้ำกัน แต่พออ่านซ้ำอีกสามรอบ เธอถึงยอมรับความจริงว่าตัวเองได้อันดับท้าย ๆ
“เป็นไปไม่ได้ ฉันจะสอบไม่ผ่านได้ยังไง?” หวังลี่ผิงยังยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้