ครั้งล่าสุดที่เวินโหรวกลับมา ลูกสาวทั้งสองยังอายุแค่ไม่กี่เดือน ตอนนี้เข้าโรงเรียนอนุบาลกันแล้ว
“แม่คะ ที่นี่คือที่ที่แม่เคยอยู่ตอนเด็ก ๆ เหรอ”
“แม่คะ ที่นี่มีภูเขาเยอะจัง วิวสวยมากเลย”
ระหว่างทาง เด็กทั้งสองจูงมือเธอเดินดูไปทั่ว ทั้งตรงนี้ตรงนั้น ทุกอย่างรอบตัวล้วนแปลกใหม่สำหรับพวกเธอ
ตั้งแต่เริ่มจำความได้ พวกเธอก็อยู่ที่จิงชื่อมาตลอด ไม่เคยไปที่อื่นเลย
เพราะอย่างนั้น พอได้กลับบ้านเกิดครั้งนี้ ทั้งสองคนจึงดีใจกันมาก
เวินโหรวยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่แล้ว ตอนแม่ยังเด็ก แม่ก็อยู่ที่นี่ ทุกวันขึ้นเขาไปตัดฟืน ล่าสัตว์ ขุดผักป่าและหน่อไม้กับคุณตาและพวกคุณลุง”
เห็นเด็ก ๆ อยากรู้อยากเห็น เวินโหรวจึงเล่าเรื่องสมัยก่อนให้พวกเธอฟัง
แต่เธอเล่าแต่เรื่องมีความสุข ส่วนเรื่องไม่น่าจดจำไม่ได้เล่าให้พวกเธอฟัง และพวกเธอก็ไม่จำเป็นต้องรู้
พอได้ยินว่ายังจะได้ขึ้นเขาไปเล่น ดวงตาของเด็กทั้งสองก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“แม่คะ พวกหนูขึ้นเขาไปเล่นได้ไหม”
“ใช่ค่ะแม่ พวกหนูก็อยากขึ้นเขาไปขุดผักป่า”
ทั้งสองคนดึงเสื้อเวินโหรวพลางส่งเสียงอ้อน อยากขึ้นเขาไปเล่นกันใจจะขาด
“ได้สิ พอกลับถึงบ้านแล้ว แม่จะให้คุณลุงพาพวกหนูขึ้นเขาไปเล่น” เวินโหรวยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาวทั้งสองพลางยิ้ม
เธอเพิ่งพาลูกสาวทั้งสองมาถึงหน้าบ้าน เวินเจี้ยนเซ่อกับเวินจี้กวงก็ออกมาต้อนรับพวกเธอแล้ว
“คุณตา คุณลุงใหญ่”
พอเห็นพวกเขา อวิ๋นชูกับอวิ๋นเหยาก็วิ่งเข้าไปกอดด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“เอาละ เข้าบ้านกันเร็ว” เวินเจี้ยนเซ่อมองหลานสาวทั้งสองด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรัก
เขากับเวินจี้กวงอุ้มหลานสาวคนละคน แล้วเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเวินโหรว
“น้อยโรวกลับมาแล้ว” ได้ยินเสียง หลิวเสี่ยวอวี้ก็เดินออกมาจากครัว
เวินโหรวยิ้มทัก “พี่สะใภ้”
เวินจีเหนียนกับถานหลินออกไปซื้อของ ตอนนี้หลิวเสี่ยวอวี้จึงกำลังยุ่งอยู่ในครัวคนเดียว
ไม่เห็นหลี่ซิ่วอิง เวินโหรวจึงถามด้วยสีหน้าสงสัย “แม่ล่ะคะ”
“แม่กลับบ้านเกิดไป ได้ยินว่ายายป่วยเข้าโรงพยาบาล เลยกลับไปเยี่ยม” หลิวเสี่ยวอวี้อธิบายให้เวินโหรวฟัง
เวินโหรวรับคำแล้วเดินเข้าไปในห้อง