เวินโหรวมองฮั่วเหยียนชวนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเขานอนหงายหลับตา ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วหรือยัง
ปกติเวลานอนเธอใส่แค่กล้วยแบบตัวเดียว แต่วันนี้ต้องนอนเบียดเตียงเดียวกับฮั่วเหยียนชวน เพื่อเลี่ยงความกระอักกระอ่วน เธอจึงไม่ได้ถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกออก ห่มผ้าแล้วนอนลงไปทั้งอย่างนั้น
มีผ้าห่มอยู่ผืนเดียว เธอกับฮั่วเหยียนชวนจึงเลี่ยงการสัมผัสกันไม่ได้
ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของผู้ชายข้าง ๆ ดูจะร้อนกว่าปกติ
ปกติกลางดึกยังรู้สึกหนาวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอกลับเริ่มมีเหงื่อออกแล้ว
ฮั่วเหยียนชวนสวมแค่กล้วยแบบสีขาวตัวเดียว แขนข้างหนึ่งสอดรองศีรษะไว้ กล้ามเนื้อแขนเป็นเส้นสวยชัดเจน ดูก็รู้ว่าปกติต้องออกกำลังกายไม่น้อย จึงดูแข็งแรงทรงพลัง
เวินโหรวนอนตะแคงหันหลังให้เขา หลับตาคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรถึงจะหลับได้ ก็ได้ยินผู้ชายข้าง ๆ พูดขึ้นว่า “นอนทั้งที่ไม่ปิดไฟ จะหลับลงได้ยังไง”
เวินโหรวได้สติแล้วร้อง “อ้อ” กำลังจะลุกไปปิดไฟ แต่ฮั่วเหยียนชวนยื่นมือมากดแขนเธอไว้
“ฉันไปปิดเอง”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นไปปิดไฟ แล้วเดินกลับมานอนข้างเวินโหรว
ตอนผู้ชายนอนลง เธอรู้สึกได้ว่าเตียงยุบลงเล็กน้อย
ไม่นาน คนข้าง ๆ ก็เงียบไปอีกครั้ง
ตอนนั้นเวินโหรวถึงเพิ่งตระหนักว่าบางทีเธออาจอ่อนไหวเกินไป อย่างไรเสีย การนอนเตียงเดียวกับเขาก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
อีกอย่าง เขาด้านนั้นไม่ได้เรื่อง ต่อให้พวกเขาอยู่ใกล้กันแค่ไหน เขาก็คงไม่มีปฏิกิริยาอะไรหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอรู้จักฮั่วเหยียนชวนดี เขาเป็นสุภาพบุรุษ ต่อให้เป็นผู้ชายปกติ ก็คงไม่ทำอะไรเธอ
แถมตอนนี้เธอยังตั้งครรภ์อยู่ ยิ่งไม่ต้องเป็นห่วงเข้าไปใหญ่
คิดถึงตรงนี้ เวินโหรวถึงวางใจ หลับตาแล้วผล็อยหลับไป
เมื่อเสียงหายใจแผ่วเบาของเธอดังขึ้น ผู้ชายที่นอนอยู่ข้าง ๆ ถึงได้ลืมตา
เมื่อครู่เขารู้สึกได้ว่าเวินโหรวเกร็งตัว เพื่อให้เธอสบายใจ เขาจึงแกล้งหลับมาตลอด
แต่ความจริงแล้วเวลานี้เขาจะหลับลงได้อย่างไร?
เพียงหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้