พอฮั่วเหยียนชวนพูดจบ เวินจีเหนียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไป
เขาไม่รู้ชาติกำเนิดของเสี่ยวเป่า ได้ยินจากเฮ่อเหวินจวินว่าเสี่ยวเป่าเป็นเด็กที่พี่ชายของเธอฝากไว้ พ่อแม่ของเด็กจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก เธอเห็นว่าเขาน่าสงสารจึงเลี้ยงดูมาตลอด
เสี่ยวเป่าเองก็เพิ่งได้ยินเรื่องชาติกำเนิดของตัวเองเป็นครั้งแรก พอรู้ว่าพ่อแม่ถูกผู้หญิงคนนั้นฆ่าตาย แววตาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“พี่รอง ได้ยินแล้วใช่ไหม ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนอย่างที่พี่คิดเลย พ่อแม่ของเสี่ยวเป่าถูกเธอกับพวกเดียวกันฆ่าตาย พี่ยังคิดจะรับผิดแทนเธออีกเหรอ”
ตอนนั้นเวินโหรวหันไปมองเวินจีเหนียน อยากให้เขาได้สติ
“ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงอะไร ฉันเชื่อเหวินจวิน เธอไม่มีทางทำแบบนั้น” ถึงตอนนี้เวินจีเหนียนก็ยังไม่ยอมเชื่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า
เมื่อเห็นว่าเขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ จากคำพูดของเขา แถมยังเตรียมรับผิดแทนเธอแล้ว สีหน้าของเวินโหรวก็เผยความผิดหวังออกมา
“พี่รอง พี่...”
เธอยังอยากเกลี้ยกล่อมเวินจีเหนียนต่อ แต่จู่ ๆ เงาร่างที่ยืนอยู่ข้างเธอก็ก้าวยาว ๆ พุ่งเข้าไปหาเขา
ฮั่วเหยียนชวนกำหมัดแน่น ไม่ออมแรงแม้แต่น้อย ก้าวเข้าไปแล้วชกหน้าเวินจีเหนียนอย่างแรง
หมัดนั้นเขาไม่ได้ยั้งแรงเลย ใบหน้าของเวินจีเหนียนบวมขึ้นทันที มุมปากมีเลือดซึมออกมา
“ฮั่วเหยียนชวน!”
เวินโหรวไม่คิดว่าฮั่วเหยียนชวนจะลงมือกะทันหัน ใจพลันกระตุกวูบ ร้องเรียกเขาด้วยความเป็นห่วง
ฮั่วเหยียนชวนรู้ว่าเวินโหรวเป็นห่วงพี่รองของเธอ เขาควบคุมแรงได้ดี ไม่มีทางทำให้เหวินจีเหนียนบาดเจ็บสาหัสแน่
เขาแค่อยากอัดให้เหวินจีเหนียนได้สติ จะได้มองผู้หญิงคนนั้นให้เห็นชัด ๆ ว่าแท้จริงเป็นคนแบบไหน
เวินจีเหนียนถูกชกหนึ่งหมัด เขาเงยหน้ามองฮั่วเหยียนชวน สีหน้าเย็นชาลง “นายเป็นใคร”
เมื่อครู่เขาเห็นว่าเวินโหรวกับผู้ชายคนนี้ดูสนิทสนมกันมาก แต่ไม่รู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์อะไรกัน
ฮั่วเหยียนชวนชกไปหนึ่งหมัดแล้วยังไม่หายแค้น จึงยกเท้าขึ้นเตะท้องเวินจีเหนียนอย่างแรง
แม้ร่างกายของเวินจีเหนียนจะถือว่าแข็งแรง แต่เมื่อเทียบกับฮั่วเหยียนชวนที่ฝึกฝนในกองทัพมาหลายปีแล้ว เขาก็ไม่มีทางตอบโต้ได้เลย