พอมีจดหมายแนะนำที่กองทัพออกให้ เวินโหรวก็วางใจขึ้นมาก
หน่วยการค้าต่างประเทศของรัฐอยู่ทางมณฑลฉ่าน ชาติก่อนตอนเวินโหรวขับรถบรรทุก เธอเคยไปที่นั่น เพียงแต่ตอนนั้นไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกับหน่วยงานค้าต่างประเทศ
เธอเตรียมไปบริษัทค้าระหว่างประเทศของรัฐก่อน แล้วค่อยแวะไปดูโรงงานกระป๋องของรัฐ
เธอมั่นใจในเห็ดที่ตัวเองปลูก ประกอบกับภัตตาคารของรัฐในเมืองหนิงมีชื่อเสียงมาพักใหญ่แล้ว เธอจึงมีความมั่นใจพอจะไปคุยเรื่องร่วมมือกับคนที่นั่น
หลายวันมานี้พี่สะใภ้หวังทำงานล่วงเวลา พาทุกคนคัดแยกเห็ดที่เก็บมาแล้วใส่ลัง จนยุ่งเสียไม่มีเวลากินข้าว
อากาศที่ราบกึ่งทะเลทรายร้อนจัด พวกเขาจึงต้องรีบจัดการเห็ดที่เก็บมาให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
ไม่อย่างนั้นถ้าปล่อยไว้นาน เห็ดโดนแดดจนเสีย ก็จะขายต่อได้ยาก
ทางที่ดีที่สุดคือทำงานตอนกลางคืน ช่วงที่อุณหภูมิลดลง แบบนี้จะรักษาทั้งคุณภาพและปริมาณได้
“พี่สะใภ้ ช่วยบอกทุกคนด้วยว่า ใครทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืน ผมจะจ่ายค่าแรงให้สองเท่า” เวินโหรวบอกพี่สะใภ้หวัง
พี่สะใภ้หวังได้ยินแล้วก็รีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกทุกคนทันที
“ค่าแรงสองเท่า ก็เท่ากับวันละสองหยวนเลยน่ะสิ พวกเรายินดีทำ”
แต่เดิมเวินโหรวจ่ายค่าแรงให้พวกเขาวันละหนึ่งหยวนก็นับว่าสูงมากแล้ว ตอนนี้ขึ้นเป็นสองหยวน พวกเขาดีใจแทบไม่ทัน
อีกอย่าง ถึงกลางคืนอากาศจะเย็น แค่สวมเสื้อผ้าให้หนาขึ้นหน่อยก็พอ สบายกว่าทำงานกลางแดดจ้าตอนกลางวันตั้งเยอะ
พอมีประกาศขึ้นค่าแรงจากเวินโหรว ทุกคนก็ยิ่งทำงานกันอย่างกระตือรือร้น
คนในเขตบ้านพักที่รอดูเรื่องสนุก พอได้ยินว่าเวินโหรวขึ้นค่าแรงให้พวกเขาด้วย นอกจากตกใจแล้ว หลายคนก็เริ่มใจหวั่นไหว
“พวกเธอว่าเมียหัวหน้ากรมฮั่วบ้าไปแล้วหรือเปล่า จ่ายค่าแรงวันละสองหยวน คนตั้งเยอะ วันหนึ่งก็ต้องจ่ายอย่างน้อยหกสิบเจ็ดสิบหยวนเลยนะ?”
“จะว่าไป ฉันเองก็เริ่มอยากไปทำงานกับหวังกุ้ยเซียงแล้วเหมือนกัน ค่าแรงวันละสองหยวน ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”
“ยังไม่ทันหาเงินได้ ก็จ่ายเงินออกไปตั้งเยอะแล้ว ปลูกเห็ดไว้มากมายขนาดนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะขายได้หมด”