บทที่ 1 ย้อนชาติฉีกสัญญาถอนหมั้น

"ถอนหมั้น?"

เวินโหรวมองจดหมายที่ส่งมาจากหน่วยทหาร นิ่งงันไปครู่ใหญ่กว่าจะยอมรับความจริงว่าตนเองได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่

ก่อนวันแต่งงานกับโจวต้าหย่งไม่กี่วัน หล่อนถูกคนวางยาส่งตัวขึ้นเตียงชายแปลกหน้า

พอตื่นขึ้นมา หล่อนจำหน้าชายคนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เรื่องนี้กลับแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน

ทุกคนด่าว่าหล่อนเป็นของมือสอง มีแต่โจวต้าหย่งที่จับมือหล่อนบอกว่าเขาไม่รังเกียจ ยังยอมแต่งกับหล่อน

แม้ครอบครัวโจวจะยอมรับหล่อน แต่เพื่อโจวต้าหย่ง หล่อนก็โทษตัวเองมาทั้งชีวิต แล้วก็อดทนมาตลอดชีวิต

จนกระทั่งถูกครอบครัวโจวดูดเค้นค่าตัวจนหมดสิ้น ถูกบีบคั้นทารุณจนตาย หล่อนถึงได้รู้ว่าที่จริงทั้งหมดนี่เป็นแผนของครอบครัวโจว

"เสี่ยวโหรวเอ๋ย ต้าหย่งเขาทำไปก็เพื่อลูกนะ เขาบาดเจ็บสาหัสในหน่วยทหาร อยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว เขาไม่อยากถ่วงลูก ลูกก็ถือเสียว่าทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเขาเถอะ ตกลงถอนหมั้นนะ" เหอชุ่ยฮวา แม่ของโจวต้าหย่งเช็ดน้ำตา จูงมือเวินโหรวพูดเกลี้ยกล่อม

เบื้องหลังนาง คนอื่นในครอบครัวโจวต่างก็มีสีหน้าโศกเศร้าเจ็บปวด

เวินโหรวเห็นภาพนี้ รู้สึกเพียงประชดประชันที่สุด

ชาติก่อน หล่อนก็คิดว่าโจวต้าหย่งบาดเจ็บสาหัส แล้วสุดท้ายตายในหน่วยทหาร เพื่อทำตามความปรารถนาของเขา หล่อนยอมถอนหมั้น

เพื่อจะทดแทนบุญคุณให้โจวต้าหย่ง หล่อนยินดีเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวโจว ไม่ยอมแต่งงานไปตลอดชีวิต

ทำนา ขุดถ่านหิน แบกอิฐ ขับรถใหญ่... ทุกอย่างที่ผู้ชายทำได้และทำไม่ได้ หล่อนทำมาหมด

ท้ายที่สุดก็ฟูมฟักน้องชายหญิงสามคนของโจวต้าหย่งจนเติบใหญ่ หางานให้ แต่งงานให้ มองดูพวกเขามีชีวิตที่ดี

ส่วนหล่อนกลับตรากตรำจนร่างกายพังก่อนวัย เป็นมะเร็ง

ครอบครัวโจวกลัวหล่อนเป็นภาระ เลยไล่หล่อนออกไป

ตอนนั้นเอง หล่อนถึงได้รู้ว่าจดหมายนั้นครอบครัวโจวปลอมแปลงขึ้น โจวต้าหย่งไม่เพียงไม่ตาย เขายังแต่งมีเมียมีลูกในหน่วยทหาร เลื่อนยศ มีครอบครัวที่สุขสันต์ ไม่มีภาระจากครอบครัวเดิม ชีวิตสุขสมบูรณ์

เรื่องนี้ทุกคนในครอบครัวโจวล้วนรู้ แต่ปิดบังหล่อนมาตลอด

ส่วนหล่อน หลังจากถูกไล่ออกจากตระกูลโจว ไม่มีเงินรักษา สุดท้ายก็ขอทานข้างถนน ถูกความหนาวเยียบแข็งตายบนท้องถนน แม้แต่คนเก็บศพก็ไม่มี

บางทีสวรรค์เห็นหล่อนน่าสงสาร ถึงได้มอบโอกาสให้หล่อนย้อนกลับมาเกิดใหม่

พอคิดได้ว่าทั้งหมดนี่คือแผนการของครอบครัวโจว เวินโหรวมองใบหน้าอันน่าสะอิดสะเอียนของพวกเขา ในตาแฝงความเกลียดชัง หน้าชา ต่อหน้าพวกเขา ฉีกจดหมายถอนหมั้นนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เขาอยากถอนหมั้นกับฉัน? ฝันไปเถอะ!"

"อ้าว เสี่ยวโหรว ลูกทำอะไรน่ะ?" เห็นเวินโหรวฉีกจดหมายถอนหมั้น สีหน้าของเหอชุ่ยฮวาก็เปลี่ยนไปทันที

คนอื่นในครอบครัวโจวต่างก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ พวกเขารู้สึกได้ยังไงว่าเวินโหรวคนนี้อยู่ดี ๆ ก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม?

ในใจเหอชุ่ยฮวาก็อดสงสัยไม่ได้ จดหมายถอนหมั้นถูกฉีกแล้ว ต้าหย่งจะทำยังไง?

พวกเขาโกหกโจวต้าหย่งว่าเวินโหรวประพฤติตัวไม่ดีในหมู่บ้าน ไปเกาะแกะผู้ชายทั่ว ถึงให้โจวต้าหย่งเขียนจดหมายถอนหมั้นนี้ แต่เพื่อเห็นแก่หน้าตาของหล่อน ถึงคิดวิธีถอนหมั้นที่ไว้หน้าแบบนี้

แต่เดิมพวกเขาคิดว่าด้วยความรู้สึกที่เวินโหรวมีต่อต้าหย่ง หล่อนต้องตกลงถอนหมั้นแน่ ไม่นึกเลยว่าหล่อนจะฉีกจดหมาย?

"เสี่ยวโหรวเอ๋ย แม่รู้ว่าลูกทำใจยอมรับความจริงนี้ไม่ได้ในทันที แต่นี่คือความปรารถนาสุดท้ายของต้าหย่งแล้ว ถ้าลูกไม่ยอม ให้แม่ที่เป็นแม่คนตายไปก็ไม่วายห่วงเลยนะ"

เหอชุ่ยฮวารู้ว่าเวินโหรวใจอ่อนมาตลอด แค่ตัวเองร้องคร่ำครวญต่อหน้าหล่อน หล่อนก็ต้องยอมทุกอย่างแน่

เวินโหรวมองเหอชุ่ยฮวาตรงหน้าทำท่าโศกเศร้าเหมือนจะขาดใจ ราวกับลูกชายกำลังจะตายจริง ๆ หล่อนมีสีหน้านิ่งเฉย

ก่อนหน้านี้หล่อนใจอ่อนจิตใจดี ถึงได้ถูกพวกเขารังแกขูดรีดมาตั้งหลายปี

เมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง หล่อนจะไม่ถูกพวกเขาหลอกอีกแล้ว หล่อนจะไปหน่วยทหารด้วยตัวเอง ถามโจวต้าหย่งให้ชัด ๆ ว่ามันหมายความว่าไง? ให้ทุกคนได้รู้ว่าครอบครัวนี้มันเป็นพวกอะไรกันแน่

"ใช่ พี่ชายตอนนั้นไม่สนใจใครขัดขวาง ยอมรับหนู ถึงได้เงยหน้าไม่ขึ้นในหมู่บ้าน เขาไม่รังเกียจที่หนูเสียตัว เป็นของมือสอง แล้วทำไมตอนนี้หนูถึงยอมทำตามความปรารถนาสุดท้ายแค่นี้ของเขาไม่ได้? หนูมีจิตสำนึกบ้างไหม?"

ตอนนี้ โจวชุนเหมย น้องสาวของโจวต้าหย่งก็อยู่ด้านข้างกล่าวหาหล่อน

ชาติก่อน โจวชุนเหมยใช้เรื่องนี้ PUA หล่อนมาตลอด ทำให้หล่อนเคยคิดว่าถูกคนทำมลทินเป็นความผิดของหล่อน เป็นหล่อนที่ขอโทษโจวต้าหย่ง

ดังนั้นทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ หล่อนก็ได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร เก็บกดทนรับ

เพราะอย่างนี้ถึงทำให้ครอบครัวโจวคิดว่าหล่อนรังแกง่าย เลยขูดรีดหล่อนหนักข้อขึ้น

หล่อนหัวเราะเย้ยในใจ แล้วเดินตรงไปตรงหน้าโจวชุนเหมย ยกมือขึ้นตบฉาดเดียวอย่างแรง

"เพี๊ยะ" เสียงตบดังกังวานทั้งคมทั้งดัง ทำให้ครอบครัวโจวต่างก็หน้าชาเงียบงันอยู่กับที่ด้วยความเหลือเชื่อ

"เวินโหรว มึงเป็นนังแพศยาไม่มีชายเอา มึงกล้าดียังไงตบกู?" โจวชุนเหมยกุมหน้า ไม่เชื่อว่าตัวเองถูกตบ นางเป็นน้องสาวสุดที่รักของพี่ชาย เวินโหรวมันเป็นตัวอะไร?

เพียงแต่พอพูดจบ นางตั้งท่าจะยกมือตบตอบ ก็ถูกเวินโหรวจับแขนไว้ได้อย่างง่ายดาย ยกมือขึ้นอีกครั้ง ฉาดเข้าที่หน้าอีกข้างอย่างเฉียบขาด

เวินโหรวแต่ก่อนตามพี่ชายตัวเองขึ้นเขาไปล่าสัตว์เป็นประจำ ย่อมแรงเยอะกว่าโจวชุนเหมยที่ยังเรียนหนังสือ ถูกที่บ้านดูแลจนเหลิง

"ฉันยังไม่ได้ถอนหมั้นกับพี่แก โจวชุนเหมย แกจำไว้เลย ถ้าแกกล้าด่าฉันอีกสักคำ ฉันจะตบแกสักฉาด จนกว่าปากแกจะแหลก"

ตอนนี้ คนอื่นในครอบครัวโจวถึงได้สติขึ้นมา น้องชายสองคนของโจวต้าหย่งเห็นพี่สาวตัวเองถูกกลั่นแกล้ง ก็รีบบึ่งเข้ามาช่วย

"เวินโหรว มึงนังของมือสอง นังแพศยา มึงกล้าดียังไงตบพี่สาวกู?"

"มึงปล่อยพี่สาวกูนะ ของมือสอง"

เวินโหรวมองสองเด็กเปรตที่บึ่งเข้ามา เตะผางเดียวกระเด็นไปคนละทิศ

สองเด็กเปรตนี้ยังเรียนประถม ไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองหมายความว่าไง ได้ยินแต่ครอบครัวโจวด่าหล่อนแบบนี้ ก็เลยจำมาพูดเลียนแบบ

"กบฏ กบฏ กบฏแล้ว" พ่อโจวเห็นลูกชายตัวเองถูกตี สีหน้าบึ้งลงทันที

เหอชุ่ยฮวาก็ถูกความเปลี่ยนแปลงกะทันหันของเวินโหรวทำเอาตกใจ ยืนนิ่งแข็งอยู่กับที่

ต่อจากนั้นพวกเขาก็เห็นเวินโหรวเดินไปที่ประตู ยกขวานเล่มหนึ่งเดินกลับเข้ามาในห้อง ฟันผางลงไปที่ตู้ล็อกกุญแจอยู่

"เงินฉัน" เหอชุ่ยฮวารีบได้สติ นางเก็บเงินทั้งหมดในบ้านไว้ในตู้ที่ล็อก

เวินโหรวรู้อยู่แล้ว เงินที่เหอชุ่ยฮวาซ่อนในตู้ล้วนเป็นของที่หล่อนขนมาจากบ้านแม่ รวมถึงที่หล่อนขึ้นเขาล่าสัตว์หาได้สองเดือนนี้ หล่อนจะให้ตระกูลโจวได้เปรียบไม่ได้

หลังจากได้เงินแล้ว เวินโหรวกลับไปห้องตัวเอง เก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว

เหอชุ่ยฮวาเห็นเวินโหรวจะเดิน รับเข้าไปคว้าแขนหล่อน "ลูกจะทำอะไร? คืนเงินฉันมา"

"เงินของป้า? ฉันจำไม่ผิด เงินในนี้ทั้งหมดฉันเป็นคนเอามา ครอบครัวโจวของพวกแกไม่เคยให้ค่าสินสอดฉันแม้แต่แดงเดียว มีหน้าอะไรมาโลภเงินฉัน?"

เวินโหรวหัวเราะเย็น ต่อหน้านาง ฟันขวานผางเดียวใส่โต๊ะ โต๊ะถูกผ่าออกเป็นสองซีกทันที

เหอชุ่ยฮวาถูกหล่อนตกใจจนทรุดนั่งกับพื้น กางเกงเปียกหมด

"ครอบครัวโจวของพวกแกจำสิ่งที่ทำกับฉันไว้ให้ดี ฉันจะไปหน่วยทหารเดี๋ยวนี้ ถามโจวต้าหย่งให้ชัดเจน ถ้าเขากำลังจะตายจริง ฉันจะได้เก็บศพให้เขาพอดี"