ป้าเฟิงรีบนำข่าวดีนี้ไปบอกคนอื่น ๆ ทุกคนต่างคิดว่าเวินโหรวคงไม่ยอมตกลง ไม่คิดว่าเธอจะตอบรับเร็วขนาดนี้
เสิ่นชิงซวงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินข่าวนี้ก็แปลกใจไม่น้อย
เธอไม่เชื่อว่าเวินโหรวจะใจดีขนาดนั้น ก่อนหน้านี้ตอนเกิดพายุหิมะ ทุกคนไปขอยืมเสบียงจากเธอ เธอยังไม่ยอมให้ยืมเลย
“ป้า ป้าไม่ได้โกหกพวกเราใช่ไหม เธอตกลงด้วยปากตัวเองจริง ๆ เหรอว่าจะพาพวกเราไปหาเงินด้วยกัน” เสิ่นชิงซวงยังไม่เชื่อ
ป้าเฟิงยิ้มหน้าบาน “ใช่สิ ตกลงจริง ๆ ด้วย เธอนี่มีวิธีจริง ๆ ถ้าไม่ได้ความคิดของเธอ พวกเราคงไม่รู้ว่าเวินโหรวจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้”
เดิมทีป้าเฟิงก็คิดว่าเวินโหรวเป็นอย่างที่ทุกคนพูดกัน เห็นแก่ตัว ไม่มีจิตสำนึกส่วนรวม
แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้เธอจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ ดูท่าก่อนหน้านี้คงเป็นเธอเองที่เข้าใจเวินโหรวผิด
“อย่างนั้นก็ดี พวกเราเป็นกลุ่มเดียวกันอยู่แล้ว ก็ควรหาเงินด้วยกัน มีเงินก็ต้องแบ่งกันหา”
แม้เสิ่นชิงซวงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจกลับยิ่งเกลียดเวินโหรว
ช่วงนี้เธออุตส่าห์ทำให้ทุกคนหันไปเพ่งเล็งเวินโหรวเป็นเป้าหมายเดียวกัน เธอรู้ว่านิสัยของเวินโหรวต้องไม่ยอมพาทุกคนไปหาเงินด้วยแน่
ขอแค่เวินโหรวกล้าปฏิเสธ เธอก็มีวิธีทำให้ผู้บังคับบัญชาของกองทัพเข้ามาจัดการเรื่องนี้
ตราบใดที่เวินโหรวยังอยู่ในเขตบ้านพักแห่งนี้ เธอก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ ถึงตอนนั้นเวินโหรวอยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้
แต่เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองอุตส่าห์ออกแรงทำเรื่องต่าง ๆ มาตั้งมากมาย เวินโหรวกลับไม่เล่นไปตามแผน
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันว่าได้เงินแล้วจะเอาไปใช้ทำอะไร เสิ่นชิงซวงก็โกรธจนหันหลังกลับบ้าน
เธอไม่มีทางยอมแพ้ เธออยากเห็นนักว่าเวินโหรวจะเล่นลูกไม้อะไรอีก
ถึงตอนนั้นถ้าทุกคนปลูกเห็ดไม่สำเร็จ ก็เป็นความรับผิดชอบของเวินโหรว
ตอนกลับถึงบ้านในตอนเย็น เสิ่นชิงซวงก็เล่าเรื่องที่เวินโหรวจะพาทุกคนปลูกเห็ดให้โจวต้าหย่งฟัง
โจวต้าหย่งได้ยินแล้วก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร ในใจเขา เวินโหรวไม่เคยเป็นคนเห็นแก่ตัวเลย
“เป็นเรื่องดีนี่ครับ มีเงินก็หาไปด้วยกันทุกคน” โจวต้าหย่งเอ่ย