เวินโหรวเหลือบมองเด็กสองคนที่อยู่ข้าง ๆ กับอีกคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนพื้น ก่อนจะยื่นมือดันชายที่ทับอยู่บนตัวเธอ “ดึกขนาดนี้แล้ว อย่ากวนสิ เดี๋ยวเด็ก ๆ ตื่นกันหมด”
ที่จริงฮั่วเหยียนชวนไม่ได้คิดจะกวนเธออยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว
แต่ไม่ได้เจอเธอมาหลายวัน พอร่างกายได้แนบชิดกัน เขาก็อดอยากจะกอดเธอไว้ไม่ได้
เขายื่นมือโอบเอวเวินโหรว มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะก้มหน้าลงจูบเธอ
เวินโหรวเองก็ยกแขนโอบคอเขาไว้ จนริมฝีปากของเธอแทบจะบวมแล้ว ชายหนุ่มถึงยอมปล่อยเธอเสียที
เวินโหรวกอดฮั่วเหยียนชวนไว้ พลางหอบหายใจเบา ๆ
มือของเธอเผลอสัมผัสกล้ามหน้าท้องของเขาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา
เดิมทีฮั่วเหยียนชวนก็แทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว พอถูกมือเธอลูบไล้เข้า ร่างกายก็ยิ่งรู้สึกซ่านไปหมด เขาจึงยื่นมือมากุมมือเธอไว้
“ที่รัก อย่าแกล้งกันเลย ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวจริง ๆ” เขาอดกลั้นมาจนสุดทางแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะยังมีแรงขยับได้อย่างไร
เวินโหรวเห็นเช่นนั้นก็ยิ้ม แล้วชักมือกลับ
ก็กล้ามเนื้อของผู้ชายคนนี้ทั้งแน่นทั้งเซ็กซี่ ทุกครั้งที่เห็น เธอก็อดอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสไม่ได้
“ดึกแล้ว นอนกันเถอะ” เวินโหรวพูดจบก็พลิกตัวหันหลังให้ แล้วหลับตาลงทันที
แบบนี้ยิ่งทำให้ฮั่วเหยียนชวนลำบากใจ เขานอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว รออยู่พักใหญ่จนความร้อนรุ่มในร่างกายค่อย ๆ สงบลง ถึงได้ยื่นแขนกลับไปโอบเวินโหรวแล้วหลับตามไป
เช้าวันรุ่งขึ้น พอเสี่ยวเป่าตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองนอนบนเตียงเตากับอาชัด ๆ แล้วทำไมพอตื่นขึ้นมาถึงมาอยู่บนพื้นได้ล่ะ
พอเห็นฮั่วเหยียนชวนนอนอยู่ข้างเวินโหรว สีหน้าสงสัยของเสี่ยวเป่าก็เปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองทันที
ไม่ต้องคิดก็รู้ ต้องเป็นเขาแน่ ๆ ที่โยนตัวเองลงจากเตียงเตา
เสี่ยวเป่าจ้องฮั่วเหยียนชวน ปากยื่น สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนี้ฮั่วเหยียนชวนก็ตื่นแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นเสี่ยวเป่าจ้องตัวเอง เขาก็ทำเหมือนไม่เห็น พลิกตัวกลับไปกอดภรรยาแล้วนอนต่อ