หลังจากป้าจ้าวเข้ามาในห้อง ก็รีบซ่อนของที่ถืออยู่ในห่อผ้าของตัวเองทันที
ตอนเวินโหรวเดินเข้ามา เธอเหลือบมองไปทางประตูเขตบ้านพักครอบครัวพอดี จึงเห็นเงาคนคนหนึ่งเดินออกไปจากประตู
ป้าจ้าวเป็นญาติจากบ้านเกิดของห่าวกัง ที่นี่ไม่มีญาติคนอื่นอีกแล้ว นอกจากคนในเขตบ้านพักครอบครัวก็ไม่รู้จักใครที่ไหน
เมื่อเห็นเงาคนตรงประตู เวินโหรวก็ยิ่งสงสัย
เมื่อครู่ป้าจ้าวลนลานขนาดนั้น คนที่ออกไปพบเป็นใครกันแน่?
เวินโหรวเห็นว่าป้าจ้าวไม่อยากพูด ก็ไม่ได้ถามต่อ
มื้อนี้เวินโหรวกินอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มหนำใจ
โดยเฉพาะปลาเผา ทั้งชาและเผ็ด กินแล้วสะใจสุด ๆ
เพียงแต่ดูเหมือนเธอจะใส่พริกมากเกินไป หลังจากกินเสร็จ ป้าจ้าวกับฮั่วเหยียนชวนแทบจะปากบวมกันทั้งคู่
“แค่ก ๆ ๆ...” ฮั่วเหยียนชวนแทบจะฝืนกินมื้อนี้จนหมด เขาสำลักพริกจนไอไม่หยุด
“เผ็ดเกินไปหรือเปล่า งั้นต่อไปฉันจะใส่พริกให้น้อยลง” เวินโหรวมองทั้งสองคน กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไปหน่อย
ฮั่วเหยียนชวนไม่กล้าปล่อยให้เธอทำอาหารอีกแล้ว ตั้งแต่ตั้งท้อง เวินโหรวก็ยิ่งกินเผ็ดเก่งขึ้นทุกวัน
ถึงตอนนี้จะคลอดลูกแล้ว นิสัยนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิด
“ไม่เป็นไร ต่อไปอยากกินอะไรก็ให้ผมทำเอง”
“ได้สิ”
เวินโหรวไม่ได้แย่งกับเขา อย่างไรเสียเธอก็ทำอาหารเฉพาะตอนอารมณ์ดีอยากทำเท่านั้น ถ้าเขาอยากทำก็ปล่อยให้ทำไป
ไม่อย่างนั้นผู้ชายที่แรงเยอะเหมือนวัวคนนี้ไม่มีที่ระบาย คงได้มาวุ่นวายกับเธอไม่หยุดทั้งคืน
กินข้าวเสร็จ เวินโหรวก็ไปเล่นกับลูกทั้งสองคนอยู่พักหนึ่ง
ตอนนี้เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองหน้าตายิ่งเหมือนฮั่วเหยียนชวนขึ้นทุกวัน แต่ดวงตาเหมือนเธอ พอเห็นเธอแล้วก็ยังยิ้มให้แบบไว้หน้า ทว่าเวินโหรวกลับรู้สึกว่าพวกเธอแค่ยิ้มส่ง ๆ ให้เธอเท่านั้น
จนกระทั่งฮั่วเหยียนชวนเดินเข้ามา เด็กทั้งสองเห็นเขาก็เบิกตากลมโต แล้วหัวเราะ “คิกคิกคิก” ไม่หยุด
ฮั่วเหยียนชวนเดินเข้าไปอุ้มพวกเธอขึ้นมาทั้งคู่
“เด็กอกตัญญูสองคนนี้ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ฉันก็ยังสู้คุณไม่ได้อีกเหรอ แม่อย่างฉันนี่ล้มเหลวเกินไปหรือเปล่า?” เวินโหรวมองภาพตรงหน้า แล้วแกล้งทำเป็นหึงหวง
ฮั่วเหยียนชวนหัวเราะ “คุณนี่นะ ทำไมถึงไปหึงลูกได้ล่ะ?”