หลิวเยี่ยนถูกคว้าแขนไว้ เธอหันไปมองหลิวเสี่ยวอวี้แล้วแค่นเสียงเย็นชา “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณ หลิวเสี่ยวอวี้ ดูแลเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอ”
พูดจบ เธอก็ดึงแขนกลับ มองหลิวเสี่ยวอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนกอดอกพูดเหน็บแนมว่า “ฉันกับเวินจี้กวงก็ยังไม่ได้จดทะเบียนกัน ต่อให้ฉันไปแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ? แต่คุณน่ะ ทำไมถึงได้ร้อนใจขนาดนี้ หรือว่าชอบเวินจี้กวง?”
“คุณ... คุณพูดบ้าอะไรน่ะ” หลิวเสี่ยวอวี้ได้ยินดังนั้นก็รีบโต้กลับ
“ถ้าคุณชอบเวินจี้กวงไอ้คนไร้ประโยชน์นั่น ก็ไปดูแลเขาเองสิ อย่าลากฉันไปเกี่ยวด้วย ฉันไม่อยากถูกเขาทำให้เดือดร้อนไปทั้งชีวิตหรอก”
หลิวเยี่ยนไม่ได้สนใจเรื่องระหว่างหลิวเสี่ยวอวี้กับเวินจี้กวงอยู่แล้ว พอเห็นว่าดึกมากแล้ว เธอก็หยิบสัมภาระของตัวเองแล้วเดินออกไป
หลิวเสี่ยวอวี้ได้แต่มองหลิวเยี่ยนเดินจากไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เธอมองคนในตระกูลหลิว เห็นพวกเขาไม่คิดจะห้าม ก็รู้ว่าทุกคนคงยืนอยู่ข้างหลิวเยี่ยน ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์
เมื่อนึกถึงเวินจี้กวงที่ยังไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง หลิวเสี่ยวอวี้ก็กลับบ้านไปเอาเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ แล้วมุ่งหน้าเข้าเมืองชิ้น
เมื่อครู่นี้เธอได้ยินเวินโหรวบอกว่าจะพาเวินจี้กวงไปโรงพยาบาลอำเภอ
การเข้าเมืองชิ้นต้องต่อรถหลายทอด ถ้าออกไปขึ้นรถตอนนี้ คงไปถึงที่นั่นตอนบ่าย
ในเวลานั้น หลี่ซิ่วอิงได้ยินข่าวว่าเวินจี้กวงได้รับบาดเจ็บ จึงรีบกลับมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมจี้กวงถึงบาดเจ็บล่ะ?” หลี่ซิ่วอิงคว้าแขนเวินเจี้ยนเซ่อไว้ด้วยความร้อนใจแล้วถาม
เวินเจี้ยนเซ่อถอนหายใจและส่ายหน้า
ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกละหุกมาก ถ้าฮั่วเหยียนชวนไม่ดึงจี้กวงไว้ หากเขาตกลงจากเขาไป คงไม่รอดแน่
“เอาไว้ค่อยพูด ตอนนี้จี้กวงถูกส่งไปโรงพยาบาลอำเภอแล้ว เรารีบไปกันก่อน” เวินเจี้ยนเซ่อกลับเข้าไปในบ้านหยิบเงิน แล้วเตรียมพาหลี่ซิ่วอิงไปเมืองชิ้น
หลี่ซิ่วอิงเห็นเงินในมือเวินเจี้ยนเซ่อก็แย่งไปทันที
“คุณเอาเงินไปทำไม? ไม่ใช่ว่าเสี่ยวโหรวไปแล้วหรือ เธอมีเงินตั้งเยอะ ให้เธอสำรองจ่ายไปก่อนไม่ได้หรือไง?” หลี่ซิ่วอิงเห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิต