เมื่อเห็นเผิ่งเช่ากับเวินโหรวสนิทสนมกันขนาดนี้ สีหน้าของเจียงหยาถิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แววอิจฉาผุดขึ้นในดวงตา
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าสายตาที่เผิ่งเช่ามองเวินโหรวนั้นอ่อนโยนเอ็นดูยิ่งกว่าตอนที่มองเผิ่งเสี่ยวว่านเมื่อครู่นี้เสียอีก แม้แต่น้ำเสียงตอนพูดกับเธอก็อ่อนโยนขึ้นมาก
ถ้าเธอจำไม่ผิด เวินโหรวคนนี้แต่งงานมีลูกแล้วไม่ใช่หรือ?
เธอกับเผิ่งเช่ามีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่?
หรือว่าเผิ่งเช่าจะชอบเธอ?
แต่เป็นไปได้ยังไง?
เผิ่งเช่าจะไปชอบผู้หญิงที่แต่งงานมีลูกแล้วได้ยังไง?
เจียงหยาถิงหวังว่าตัวเองจะเดาผิด แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ก็คงไม่ธรรมดาแน่นอน
ผู้ชายยอดเยี่ยมอย่างเผิ่งเช่า ผู้หญิงคนไหนจะไม่หลงใหลได้บ้าง?
เมื่อก่อนมีผู้ชายนับไม่ถ้วนต่อแถวตามจีบเธอ แต่เธอกลับไม่เห็นใครอยู่ในสายตาสักคน
เดิมทีเธอคิดว่าชาตินี้คงไม่มีผู้ชายคนไหนคู่ควรกับเธออีกแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเผิ่งเช่าเมื่อครู่นี้
ผู้ชายคนนี้มีบุคลิกสูงส่งและสุภาพสง่างามโดยกำเนิด ทั้งยังแผ่รัศมีมั่นใจและทรงพลังออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นในตัวผู้ชายคนไหนมาก่อน
ผู้ชายที่มีบุคลิกแบบนี้ เจียงหยาถิงเห็นแวบแรกก็ถูกใจทันที
ในใจเธอ มีเพียงผู้ชายแบบนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับตัวเอง
“ผู้อำนวยการโรงเรียนเผิง” เจียงหยาถิงเรียกเผิ่งเช่า ก่อนจะเดินเข้าไปหา
เธอมองเผิ่งเช่าแล้วเอ่ยขอโทษก่อนว่า “หวังว่าคุณจะไม่เข้าใจผิดเรื่องเมื่อครู่นี้นะคะ เจียงพนักงานมาที่นี่เพื่อแนะนำงานของโรงเรียน ไม่ได้ตั้งใจเล่นงานสหายเวินโหรวค่ะ”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้ให้เธอก้มหัวให้เวินโหรว เธอก็ไม่มีทางยอม
แต่ตอนนี้ เพื่อเห็นแก่เผิ่งเช่า เธอทำได้แค่นี้ ไม่อย่างนั้นจะหาโอกาสเข้าใกล้เขาได้ยังไง?
“อย่างนั้นหรือ?” เผิ่งเช่าเหลือบมองเจียงหยาถิงอย่างไม่ใส่ใจ
เรื่องเมื่อครู่นี้ แม้เขาจะได้ยินมาเพียงคร่าว ๆ แต่ก็รู้ว่าพวกนั้นดูแคลนเวินโหรวอย่างชัดเจน ทุกคนคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับตำแหน่งรองผู้อำนวยการโรงเรียน
เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้ เขาจะไปที่สำนักงานวัฒนธรรมและการศึกษาด้วยตัวเอง