เมื่อเห็นว่าบนใบหน้าของฮั่วเหยียนชวนไม่มีสีหน้าแปลกไป เวินโหรวจึงพยักหน้า “อืม เขากลับไปแล้วล่ะ”
ผู้ชายคนนี้ใจเย็นขนาดนี้ ดูไม่ชอบมาพากลเลยนะ?
ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่คนที่แคร์ที่สุดหรือว่าเธอจะไปพัวพันอะไรกับเผิ่งเช่า?
แต่เพราะมีป้าเจาอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ
“โธ่เอ๊ย ดูปากฉันสิ ฉันนี่พูดเร็วเกินไปจริง ๆ ขอโทษนะ เสี่ยวโหรว” พอป้าเจาสังเกตเห็นว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล ก็รีบขอโทษเวินโหรว
เมื่อครู่เธอไม่ได้คิดอะไรมาก ฮั่วเหยียนชวนถามเวินโหรว เธอก็เลยเล่าออกไป
ตอนนี้พอเห็นว่าบรรยากาศไม่ดี เธอถึงได้รู้ตัวว่าความหวังดีของตัวเองอาจกลายเป็นเรื่องร้ายเสียแล้ว
“ไม่เป็นไรค่ะ ป้า ไปทำงานของป้าเถอะค่ะ” เวินโหรวบอกป้าเจา
หลังจากป้าเจาเดินไปแล้ว เวินโหรวก็เข้าไปดูลูกทั้งสอง
ตอนนั้นเอง เสียงของฮั่วเหยียนชวนก็ดังมาจากด้านข้าง “เสี่ยวโหรว เราคุยกันหน่อยได้ไหม”
เวินโหรวชะงักเมื่อได้ยิน ฮั่วเหยียนชวนคงไม่ได้เข้าใจผิดว่าเธอกับเผิ่งเช่ามีอะไรกันหรอกนะ?
ช่วงนี้เธอยุ่งจริง ๆ ปกติทั้งสองคนแทบพูดกันไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ
“ฉันกับเผิ่งเช่าไม่มีอะไรกัน นายอย่าเข้าใจผิดนะ” เวินโหรวเป็นฝ่ายอธิบายก่อน
“ฉันรู้”
ฮั่วเหยียนชวนไม่คิดว่าเวินโหรวจะอธิบายให้ฟัง แต่แน่นอนว่าเขาเชื่อเธออยู่แล้ว
เวินโหรวถามอย่างสงสัย “ถ้าอย่างนั้นนายอยากคุยเรื่องอะไร?”
ฮั่วเหยียนชวนมองเธอ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “เธอ... ถ้ายังคิดจะหย่า ฉันไปยื่นเรื่องให้ได้”
เขาคิดว่าจนถึงตอนนี้เวินโหรวก็ยังยอมรับเขาไม่ได้ ในเมื่อเธออยู่ข้างกายเขาแล้วต้องทุกข์ใจเช่นนี้ สู้อยู่ปล่อยให้เธอไปเสียยังดีกว่า
เวินโหรว “...”
เธอไม่คิดเลยว่าฮั่วเหยียนชวนจะพูดเรื่องหย่ากับเธอในเวลานี้
แม้ก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะเกือบถึงขั้นหย่ากันเพราะเรื่องที่เขาหลอกเธอ แต่หลังจากคลอดลูกทั้งสอง เธอก็ได้สัมผัสความรู้สึกเหมือนเดินผ่านประตูยมโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะตายไปทั้งอย่างนั้น ทิ้งลูกน้อยสองคนไว้ตามลำพังโดยไม่มีใครดูแล