ชาติก่อนเจียงเหยียนอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด อยู่แบบนั้นมานานพอแล้ว ชาตินี้เขาจึงทะนุถนอมคนรอบข้างเป็นอย่างดี
เขาอยากให้คนรอบข้างมีชีวิตที่ดี ส่วนตัวเขาจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญ
“พี่เจียงเหยียนคะ พี่อธิษฐานขออะไรไว้” พอเจียงเหยียนลืมตาขึ้น อวิ๋นเหยาก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เจียงเหยียนมองเธอแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ฉันขอให้ฮั่วอวิ๋นเหยาตั้งใจเรียน โตขึ้นจะได้เป็นคนที่มีประโยชน์ต่อประเทศชาติ”
พอได้ยิน อวิ๋นเหยาก็ทำหน้ามุ่ย “หา แค่นี้เองเหรอ ทำไมพี่ต้องขอพรแบบนี้ด้วย”
เรื่องที่เธอไม่ชอบไปโรงเรียน คนในบ้านรู้กันหมด
ถึงเธอกับอวิ๋นชูจะอยู่ห้องเดียวกัน แต่ผลการเรียนต่างกันมาก
อวิ๋นชูก็เหมือนเจียงเหยียน ทุกครั้งที่สอบได้สามอันดับแรกของชั้นปี แต่อวิ๋นเหยากลับได้อันดับสามจากท้าย
ต้องขอบคุณสองคนที่ได้อันดับสุดท้ายกับรองสุดท้าย ซึ่งไปสอบทุกครั้งอย่างสม่ำเสมอ ไม่อย่างนั้นเธอคงรักษาอันดับสามจากท้ายเอาไว้ไม่ได้
“พี่ขอพรที่เกี่ยวกับตัวเองไม่ได้หรือไง จะเอาฉันไปเกี่ยวด้วยทำไม” อวิ๋นเหยาพูดไปก็แทบจะร้องไห้
“คำขอของฉันก็คืออยากให้เธอตั้งใจเรียน” เจียงเหยียนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
“พ่อ แม่ ดูพี่เขาสิ รู้อย่างนี้ฉันไม่มาฉลองวันเกิดให้พี่แล้ว” อวิ๋นเหยาจ้องเจียงเหยียนเขม็ง
“เหยาเหยา ท่าทีแบบนี้อะไรของเธอ พี่เจียงเหยียนพูดไม่ผิด ผลการเรียนของเธอต้องปรับปรุงจริง ๆ” เวินโหรวช่วยพูดเข้าข้างเจียงเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ
อวิ๋นเหยาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก นิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจ ถึงสอบได้คะแนนแบบนั้น ฮั่วเหยียนชวนก็ไม่เคยว่าเธอ
บางครั้งเวินโหรวอยากจะพูดสั่งสอนสักสองสามคำ ก็ถูกฮั่วเหยียนชวนกับคนอื่น ๆ ห้ามเอาไว้ทุกที
ตอนนี้ในบ้านมีแค่เจียงเหยียนคนเดียวที่จัดการเธอได้ แม้แต่เวินโหรวก็ทำอะไรไม่ได้
เห็นเวินโหรวเข้าข้างเจียงเหยียนด้วย อวิ๋นเหยาจึงวิ่งไปหาฮั่วเหยียนชวน “พ่อคะ”
เธอมีน้ำตาคลอเบ้า รู้ว่าตัวเองแค่ออดอ้อน ฮั่วเหยียนชวนก็ต้องใจอ่อน ไม่อยากดุเธออีกแน่
เป็นอย่างที่คิด พอฮั่วเหยียนชวนเห็นลูกสาวทำท่าน่าสงสาร ก็รีบพูดว่า “เอาละ วันนี้เป็นวันเกิดเจียงเหยียน พวกเธออย่าว่าน้องเลย น้องรู้ตัวแล้วว่าผิด ต่อไปจะตั้งใจเรียนแน่นอน”