หลังจากผู้อำนวยการตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ก็ไม่ลังเลหรือกังวลว่าจะได้ไม่คุ้มเสียอีก เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้
จอห์นหยิบรูปขึ้นมาดูอย่างสงสัย แต่สายตากลับถูกภาพในรูปดึงดูดไว้โดยไม่รู้ตัว
มันคือทับทิมเม็ดงามอย่างยิ่ง วางบนแผ่นกำมะหยี่สีดำและอาบแสงแดด
แม้แต่กล้องถ่ายรูปก็ยังจับความงามตระการตาในตอนนั้นออกมาไม่ได้ จอห์นถึงกับจินตนาการได้ว่า เมื่อแสงแดดตกกระทบทับทิมเม็ดนี้ สีสันที่สะท้อนออกมาจะงดงามเพียงใด
“เป็นอัญมณีที่สวยมากครับ คุณผู้อำนวยการ”
จอห์นวางรูปลง แล้วเอ่ยชมอย่างสุภาพว่า
“คงมีน้ำหนักอย่างน้อย 20 กะรัต ทั่วโลกมีอัญมณีแบบนี้ไม่เกินสิบเม็ดแน่ ๆ อ้อ ผมหมายถึงทับทิมนะครับ”
เขาเคยเห็นอัญมณีคุณภาพใกล้เคียงกันที่บ้านของมาร์กาเร็ต ร็อกกีเฟลเลอร์ ผู้เป็นน้าสาว
ผู้อำนวยการส่งเสียงรับในลำคอ
จากนั้นก็สูบบุหรี่เข้าไปอีกเฮือกใหญ่ ก่อนพ่นควันออกทางจมูก แล้วชี้ไปยังทับทิมในรูปพร้อมกล่าวเสียงต่ำว่า
“ทับทิมเม็ดนี้ถูกพบในแอฟริกา และเบาะแสสุดท้ายของมันอยู่ในเหมืองเถื่อนแห่งแรกที่ถูกกวาดล้าง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของจอห์นพลันแข็งค้าง รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นตามไปด้วย
สมองอันแจ่มชัดของเขาเชื่อมโยงทับทิมเม็ดนี้เข้ากับทฤษฎีมนุษย์ต่างดาวของตัวเองทันที
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมลดเสียงลงเช่นกัน “คุณผู้อำนวยการหมายความว่า...”