ระเบิดอย่างที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น กลับมีกลิ่นสีฉุนแสบจมูกฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ
เหล่าทหารที่หลบซ่อนอยู่โผล่หัวออกมาด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นสีแดงกองใหญ่กำลังไหลแผ่ไปทั่วดาดฟ้า
สีงั้นเหรอ?
พวกทหารมองหน้ากัน ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ เป็นสีจริง ๆ ด้วย!
อารมณ์ขึ้นลงรุนแรงเกินไป จนทหารบางคนรู้สึกว่าหัวใจตัวเองแทบจะเต้นตึกตักไม่หยุด
เมื่อกี้ยังนึกว่าตัวเองเกือบได้ไปพบพระเจ้าแล้วเสียอีก!
แต่หลังจากตื่นเต้นกันไปแล้ว อารมณ์อย่างอื่นก็เริ่มตามมา พวกทหารภาคพื้นดินเท้าเอว ชี้ขึ้นฟ้าแล้วด่ากราด
พวกเขาต้องทำความสะอาดดาดฟ้านะ! สีตั้งกองใหญ่พ่นเลอะไปขนาดนี้ แล้วจะทำความสะอาดยังไง?
ทหารชั้นผู้น้อยไม่สนหรอกว่านี่เป็นเรื่องยุทธศาสตร์หรือการเผชิญหน้ากัน ใครทำให้พวกเขาไม่พอใจ ก็โดนด่าหมด
หลินโม่ก้มมองเหล่าทหารที่กำลังหัวเสียอยู่ข้างล่าง แล้วหัวเราะหึ ๆ
ดูท่าอีกฝ่ายจะชอบของขวัญชิ้นนี้มาก เขาเร่งความเร็วถอนตัว มุ่งหน้าบินไปยังท้องฟ้าไกลลิบ
บนสะพานเดินเรือ กัปตันเรือคาร์ล วินสันมองเครื่องบินเจ-20 ที่พุ่งเข้าโจมตีจนสำเร็จท่ามกลางกองกำลังนับพันอย่างอุกอาจ จากนั้นก็มองอีกฝ่ายทิ้งระเบิดสี ก่อนเร่งเครื่องบินจากไป ทว่าเขากลับนิ่งเงียบอยู่นาน
ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงถอดหมวกบนหัวออกมากำไว้ในมือ แล้วขยำไปมาอย่างแรง ใบหน้าเผยแววเหนื่อยล้าและสิ้นหวังเล็กน้อย
เขาโบกมือสั่งการว่า “เรียกพวกหนุ่ม ๆ ของเรากลับมา เตรียมถอนกำลัง”
ผู้ช่วยชะงักไป ก่อนถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านครับ คำสั่งจากเพนตากอนคือให้เรากดดันจีนต่ออีกหน่อย จะได้ดูว่าพวกเขามีขีดจำกัดอยู่ตรงไหน