เมื่อเสียงของหัวหน้าพนักงานต้อนรับดังก้องไปทั่วห้องโดยสาร หลี่เช่อได้ยินประโยคสุดท้ายแล้วรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึกซาบซ่านชาวาบทำให้ร่างกายที่เกร็งมาตลอดผ่อนคลายลงอย่างประหลาด
ความรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนโอบล้อมเขาไว้ในพริบตา
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่หวังหงฉี ซูฉิง และเหล่าทหารที่เงียบงันอยู่ข้าง ๆ ก็คล้ายดาบที่ถูกเก็บกลับเข้าฝักในทันใด
เหลือเพียงรูปลักษณ์ภายนอกอันสงบนิ่ง เก็บงำ และไม่สะดุดตา
กลับบ้านแล้ว.......
ถึงบ้านแล้ว!
เครื่องบินลำมหึมาค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามรันเวย์ รถดับเพลิงสองคันฉีดสายน้ำมหึมาขึ้นไปบนฟ้า น้ำจากทั้งสองฝั่งมาบรรจบกันกลางอากาศ กลายเป็นซุ้มประตูที่ก่อตัวจากสายน้ำ
เครื่องบินค่อย ๆ เคลื่อนผ่านซุ้มโค้งนั้น นี่เป็นสัญลักษณ์ว่าสายการบินใช้พิธีการอันสูงส่งที่สุดต้อนรับพวกเขากลับบ้าน
ด้านล่างไม่มีนักข่าวอยู่เลย บนเครื่องยังมีทหารอีกหลายคนรวมถึงหลี่เช่อ แน่นอนว่าพวกเขาย่อมได้รับเกียรติ แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องก็ไม่เหมาะจะเปิดเผยต่อสาธารณะทางโทรทัศน์และสื่อต่าง ๆ ทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม กองกำลังที่มาต้อนรับพวกเขาก็จัดเต็มไม่แพ้กัน เฉินจั๋วสวมชุดทางการซึ่งพบเห็นได้ยาก นั่นคือเครื่องแบบของหน่วยความมั่นคงแห่งชาติ ดูคล้ายเครื่องแบบตำรวจอยู่บ้าง ต่างกันเพียงเครื่องหมายยศบนบ่า
ข้างกายเขามีทหารกองเกียรติยศยืนเรียงแถวอย่างสง่างาม ไม่เพียงเพื่อโจวเจ๋อ แต่ยังเพื่อเหล่าทหารที่กลับมาจากการปฏิบัติภารกิจด้วย