เผยซูหว่านเก็บโทรศัพท์อย่างลนลาน ก่อนจะนั่งหลังตรง ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
“เอ๊ะ...? พ่อพูดว่าอะไรนะ?”
เผยเจี้ยนหัวมองท่าทางของลูกสาวแล้วเงียบไป ก่อนจะลองหยั่งเชิงถาม
“หรือว่าลูกคิดว่ามันเร็วไป... งั้นเราเลื่อนไปก่อนดีไหม?”
“พ่อ หนูว่าสุดสัปดาห์นี้กำลังดีเลย! ตารางกิจกรรมของคุณอากับคุณน้าหนูจำได้แม่นมาก”
เผยซูหว่านกลับมาตั้งใจจริงทันที เธอนับนิ้วพลางไล่รายการอย่างคล่องแคล่ว
“วันจันทร์มีซ้อมประสานเสียง... วันอังคารมีเรียนเต้น... วันพฤหัสฯ ซ้อมวง... สุดสัปดาห์ว่างพอดี!”
ชั่วขณะนั้น เผยเจี้ยนหัวรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจถูกพลิกคว่ำ แถมยังคล้ายกับกรอกน้ำส้มสายชูหมักเจิ้นเจียงบ่มหกปีลงไปทั้งขวด
เปรี้ยวจนแทบทนไม่ไหว ลูกสาวจำตารางกิจกรรมของพ่อแม่ไอ้หนุ่มหมูป่านั่นได้ขึ้นใจขนาดนี้!
ทำไมถึงจำตารางงานของพ่อไม่ได้บ้างนะ!
ทั้งที่พ่อก็ยุ่งทุกวัน ต้องจัดการเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่หยุด!
“อีกอย่าง หนูจำได้ว่าวันจันทร์ถึงศุกร์พ่อต้องประชุมกับไปโรงงาน วันพฤหัสฯ ยังมีสัมมนาอีก... คงมีแค่สุดสัปดาห์ที่ว่างค่ะ”
ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว!
ใบหน้าบึ้งตึงของเผยเจี้ยนหัวพลันสดใสขึ้นมา เขาคิดว่าลูกสาวจำตารางงานของครอบครัวไอ้หนุ่มนั่นได้ แถมยังจำตารางงานของพ่อไปด้วย ก็แค่เพราะผู้หญิงโตแล้วก็ออกเรือน
ไม่ใช่สิ นี่เรียกว่าลูกสาวของเขารู้หนังสือ เข้าใจโลก รอบคอบใส่ใจ และยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้าต่างหาก!
“ได้ งั้นสุดสัปดาห์นี้แหละ!”
เผยเจี้ยนหัวเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะครุ่นคิดครู่หนึ่ง