เฉินจั๋วเคาะประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการ ตอนที่หวังเจี้ยนกั๋วก้มหน้ากำลังเซ็นเอกสารอยู่
"ผู้อำนวยการ——"
ปลายปากกาหยุดชะงัก หวังเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง เห็นสีหน้าเขาตึงเครียดเหมือนแผ่นเหล็ก ก็วางปากกาลงทันที แล้วถามอย่างระมัดระวัง:
"เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งพูด! เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือเปล่า?"
"ครับ"
เฉินจั๋วปิดประตูตามหลัง ท่าทางแบบนี้ทำให้หวังเจี้ยนกั๋วรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง หลาวเฉินเป็นคนของหน่วยความมั่นคงแห่งชาติมาหลายปี ต่อให้เป็นคดีใหญ่ที่สุดของหน่วย ก็ไม่เคยทำให้เขาเคร่งเครียดขนาดนี้มาก่อน
แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้ลูกน้องคนนี้จริงจังขนาดนี้?
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงชั่วครู่ หวังเจี้ยนกั๋วนึกถึงเรื่องมากมาย ไม่ว่าจะเป็นคดีรั่วไหลความลับขั้นรุนแรง หรือเรื่องสายลับถูกชักใย......
จนกระทั่งเฉินจั๋วเดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงานอีกครั้ง ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามตรง ๆ ว่า:
"ผู้อำนวยการ ผมขอถามท่านเรื่องหนึ่ง"
"พูดมา"
"ท่านยินดีที่จะเพราะภารกิจหนึ่ง ถูกผูกมัดด้วยกฎการรักษาความลับสูงสุด ถึงขั้นอาจต้องถูกเฝ้าดูและคุ้มครองไปตลอดชีวิตไหม?"
หวังเจี้ยนกั๋ววางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองรอบ แล้วหัวเราะ:
"โห! ขู่ฉันเหรอ? คดีใหญ่แค่ไหน ถึงต้องให้ฉันรักษาความลับด้วย?"
สีหน้าเฉินจั๋วไม่ผ่อนคลายแม้แต่น้อย น้ำเสียงจริงจัง:"ท่านบอกว่ายินดีหรือไม่ ถ้าท่านคิดว่ารับไม่ไหว ตอนนี้ผมก็จะเดินเรื่องข้ามขั้นรายงานขึ้นไปเลย"
"ไปไกลๆ เลย!"
หวังเจี้ยนกั๋วทำหน้านิ่ง ชี้ไปที่เฉินจั๋วแล้วพูดอย่างไม่พอใจ:"แกเข้าวงการมาก็ฉันเป็นคนสอนเอง จะเรียกว่ารับไม่ไหวได้ยังไง?
ทำงานสายเรามา ก็ไม่มีการปลดความลับอยู่แล้ว การรักษาความลับตลอดชีวิตเป็นกฎพื้นฐาน ฉันจะกลัวอะไร?
ถ้าฟ้าจะถล่ม ก็มีคนตัวสูงรับไว้ มีอะไรก็รีบพูดมา! อย่ามาเล่นปริศนากับฉันที่นี่!"
เฉินจั๋วสูดหายใจลึก ๆ ไม่อ้อมค้อม ใช้เวลาสั้น ๆ เล่าเรื่องของหลี่เช่อให้ฟังจนจบ
ระบบที่ปรากฏขึ้นมาจากที่ไหนไม่รู้ ภารกิจลบออกจากสารบบที่จำกัดเวลา ข้อกำหนดให้ดริฟต์รถถัง รวมถึงรางวัลเทคโนโลยีที่ได้หลังจากทำภารกิจสำเร็จ
หวังเจี้ยนกั๋วฟังจบ นิ่งเงียบไปสามวินาที คิ้วขมวดจนแทบจะหนีบยุงตาย มองเขาด้วยสายตาเป็นกังวล:
"หลาวเฉินเอ๊ย......ช่วงนี้......แกเครียดกับงานมากเกินไปหรือเปล่า?
ไม่งั้นฉันให้แกพักครึ่งเดือน——สิบวัน——ห้าวันก็ได้ ให้แกพักห้าวัน กลับไปพักผ่อนเถอะ?"
มุมปากเฉินจั๋วกระตุก ความหนักอึ้งในใจทั้งหมดถูกประโยคนี้กลั้นไว้จนติดค้าง เขาตอนนี้พอจะเข้าใจความรู้สึกที่หลี่เช่อมีต่อตัวเองเมื่อก่อนได้แล้ว
โชคดีที่เขาไม่เหมือนหลี่เช่อที่มาหาเขาด้วยปากเปล่าโดยไม่มีหลักฐาน เขามีหลักฐาน!
เฉินจั๋วไม่เถียงมาก หยิบแฟลชไดรฟ์สีดำออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะทำงานของหวังเจี้ยนกั๋ว พูดอย่างใจเย็น:
"นี่คือรางวัลที่เด็กหนุ่มคนนั้นได้หลังจากทำภารกิจระบบสำเร็จ เอกสารข้อมูลเทคนิคครบชุดของแบตเตอรี่ลิเธียมอากาศสำหรับใช้เชิงพาณิชย์"
"แบตเตอรี่ลิเธียมอากาศ?" หวังเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจ:"อะไรกัน? แบตเตอรี่ลิเธียมชนิดใหม่เหรอ?"
ในฐานะผู้บริหารฝ่ายปกครอง เขาห่างจากงานสายปฏิบัติการมาระยะหนึ่งแล้ว โดยเฉพาะเทคโนโลยีใหม่ ๆ ที่เพิ่งเริ่มวิจัย เหตุการณ์รั่วไหลของแบตเตอรี่ลิเธียมอากาศจึงน้อยมาก
"จะพูดกับท่านแบบนี้ก็แล้วกัน....." เฉินจั๋วสูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดทีละคำ:
"แบตเตอรี่ลิเธียมที่ใช้เชิงพาณิชย์ระดับชั้นนำที่สุดในตอนนี้ ความหนาแน่นพลังงานเมื่อเทียบกับสิ่งนี้ ต่างกันถึงยี่สิบเท่าขึ้นไป อย่างน้อยยี่สิบเท่า!"
สีหน้าของหวังเจี้ยนกั๋วแข็งทื่อทันที ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง
"นี่ไม่ใช่ข้อมูลบนกระดาษในห้องทดลอง แต่เป็นเทคโนโลยีเชิงพาณิชย์ครบชุด
เชิงพาณิชย์หมายความว่าอะไร? หมายความว่าสามารถผลิตจำนวนมากได้ กดต้นทุนให้ต่ำมาก เป็นเทคโนโลยีที่สมบูรณ์เต็มรูปแบบ"
น้ำเสียงของเฉินจั๋วต่ำมาก แต่ทุกคำกระทบหัวใจ:"ผู้อำนวยการ สิ่งนี้ ท่านรู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร?"
หวังเจี้ยนกั๋ว "ผุด" ลุกขึ้นยืนทันที ขาเก้าอี้ขูดกับพื้นเกิดเสียงแหลมเสียดหู
เขาเอามือไพล่หลังเดินเร็วสองรอบในห้องทำงาน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงสองสามครั้ง แล้วหยุดกะทันหัน เงยหน้ามองเฉินจั๋ว เสียงต่ำมาก ปนด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยที่แทบจะสังเกตไม่เห็น:
"แกยืนยันแล้วเหรอ? ของจริงแน่นะ? ไม่ได้ล้อเล่นกับฉันใช่ไหม?"
"ผมขอรับรองด้วยฐานะสมาชิกพรรคของผม!"
เฉินจั๋วพยักหน้าอย่างจริงจัง:"ผมตัดบางส่วนส่งให้ศาสตราจารย์หลิน——"
"ศาสตราจารย์หลินว่ายังไง?"
เสียงของหวังเจี้ยนกั๋วเต็มไปด้วยความร้อนรน ถึงแม้เขาจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังอยากฟังเฉินจั๋วพูดกับตัวเอง
"ศาสตราจารย์หลินบอกว่า....ท่านจะมาถึงเดี๋ยวนี้!"
พูดจบไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบมาจากนอกประตูห้องทำงาน ตามด้วยเสียงเลขา:"ผู้อำนวยการ ท่านศาสตราจารย์หลินมาแล้วค่ะ"
"เชิญเข้ามาเร็ว!" หวังเจี้ยนกั๋วรีบพูดทันที
ประตูเปิดออก ศาสตราจารย์หลินแทบจะวิ่งเข้ามา ผมยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนที่กลั้นไว้ไม่อยู่ พอเห็นเฉินจั๋วก็พูดทันที:
"เสี่ยวเฉิน! ข้อมูลครบชุดล่ะ? เร็ว เอามาให้ฉันดูหน่อย!"
"ท่านศาสตราจารย์หลิน นั่งก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งร้อนใจ"
หวังเจี้ยนกั๋วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ส่งสายตาให้เลขาออกไป แล้วรินน้ำอุ่นให้ผู้เฒ่าเอง น้ำเสียงจริงจัง:
"ผมถามก่อนสักข้อ ข้อมูลส่วนที่ท่านเพิ่งเห็น......มันมีคุณค่ามากแค่ไหนกันแน่?"
ศาสตราจารย์หลินเพิ่งจะนั่งลง ได้ยินคำถามนี้ ก็ลุกขึ้นทันที ตื่นเต้นจนเสียงดังขึ้นอีกสองระดับ:
"คุณค่า? เสี่ยวหวังเอ๊ย เสี่ยวหวัง แกเอาคุณค่ามาถามฉันเนี่ยนะ?
สิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้! เป็นสิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างพลังงานของโลกทั้งใบได้!"
เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย นิ้วชี้ไปในอากาศ พูดเร็วอย่างน่าตกใจ:
"ที่เรียกว่าเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง อะไรก็ตามที่ใช้พลังงานแบตเตอรี่ขับเคลื่อนที่แกคิดออก จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ทั้งหมด!
พูดถึงโดรน ตอนนี้โดรนบินได้ไกลสุดก็แค่สิบกว่ากิโลเมตร
ใช้เทคโนโลยีนี้ ระยะทางบินเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าตัว บินเป็นร้อยกิโลเมตรเหมือนเล่น!
การลาดตระเวน การสำรวจแผนที่ โลจิสติกส์ หรือแม้แต่การใช้ทางการทหาร จะพัฒนาไปแค่ไหนแกคิดเอง!
แล้วรถยนต์ไฟฟ้า ตอนนี้ระยะทางวิ่ง 1000 กิโลเมตรก็ถือว่าชั้นนำแล้วใช่ไหม?
มีแบตเตอรี่ลิเธียมอากาศนี้ ระยะทางวิ่งเริ่มต้นที่สองหมื่นกิโลเมตร! ชาร์จครั้งเดียววิ่งได้เกือบครึ่งปี เรื่องกังวลระยะทางอะไรนั่นเป็นแค่เรื่องตลก"
ไม่ใช่แค่นี้! สถานีเก็บพลังงาน การบินอวกาศ อุปกรณ์ทหารรายบุคคล การสำรวจใต้ทะเลลึก...... ทุกสาขาที่เกี่ยวข้องกับพลังงาน จะถูกพลิกโฉมอย่างสิ้นเชิง!"
ศาสตราจารย์หลินยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น หน้าแดงขึ้น:
"ประเทศเราเป็นผู้นำในวงการแบตเตอรี่ลิเธียมอยู่แล้ว มีเทคโนโลยีชุดนี้ ก็สามารถทิ้งห่างคู่แข่งทั่วโลกได้ไกลลิบ!
ต่อไปมาตรฐานพลังงานโลก ต้องเป็นเราที่เป็นคนกำหนด! นี่ไม่ใช่การทะลุเทคโนโลยี แต่เป็นการปฏิวัติพลังงาน!"
หวังเจี้ยนกั๋วยืนอยู่กับที่ ฟังคำพูดของผู้เฒ่า รู้สึกได้แค่ความร้อนพุ่งจากปลายเท้าขึ้นสู่ศีรษะ
เขาทำงานหน่วยความมั่นคงแห่งชาติมาทั้งชีวิต เห็นความลับมานับไม่ถ้วน ผ่านคดีใหญ่เล็กมากมาย แต่ไม่เคยมีเรื่องไหน ที่ทำให้เขารู้สึกชัดเจนขนาดนี้.....
ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์
เขาหลับตาครู่หนึ่ง สูดหายใจลึก ๆ แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในหางตามีเพียงความแน่วแน่
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หวังเจี้ยนกั๋วยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์สายด่วนลับสีแดงที่ไม่ค่อยได้ใช้บนโต๊ะ
โทรศัพท์เครื่องนี้....เชื่อมตรงถึงเมืองหลวง!