เหอหนาน เมืองเจิ้งโจว ภายในอาคารพักอาศัยแห่งหนึ่ง
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นครืด ๆ ดังขึ้นในห้องอันเงียบสงบ
ซานหนานหยุดงานที่ทำอยู่ แล้วเหลือบมองหมายเลขบนหน้าจอ
ไม่ใช่หมายเลขในรายชื่อผู้ติดต่อ แถมพื้นที่ต้นทางยังขึ้นว่า “ไม่ทราบ”
เขาขมวดคิ้ว ก่อนกดตัดสายทันที
โทรศัพท์แบบนี้ส่วนใหญ่คงเป็นสายก่อกวนหรือไม่ก็พวกมิจฉาชีพ
แต่ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงเป็นหมายเลขเดิม
ซานหนานกดตัดสายอย่างหงุดหงิด
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรับไปแล้ว
แต่มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่า เดี๋ยวนี้สายก่อกวนเปลี่ยนมาใช้ระบบโทรด้วยเอไอกันหมดแล้ว
ถ้ารับสาย ระบบเอไอก็จะตัดสินว่าเราเป็นผู้ใช้ที่ติดต่อได้ แล้วเพิ่มคะแนนความสำคัญให้
ต่อไปก็จะยิ่งได้รับสายก่อกวนมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าไม่รับสาย โทรไปสักสองสามครั้งแล้วคะแนนความสำคัญจะค่อย ๆ ลดลง ระบบจะจัดเราเป็นผู้ใช้ที่ไม่ค่อยเคลื่อนไหว สุดท้ายสายก่อกวนก็จะค่อย ๆ น้อยลงเอง
ติ๊ง! หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง
เขาเหลือบมอง เห็นว่าเป็นข้อความหนึ่ง “สวัสดีครับ ที่นี่คือสำนักงานตำรวจ XX…”
เขาอ่านแค่ช่วงต้นก็ปิดหน้าจอทันที แถมยังหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
ในฐานะบล็อกเกอร์ที่ท่องโลกอินเทอร์เน็ตมานาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง เขาเจอเล่ห์เหลี่ยมมานับไม่ถ้วนแล้ว
ทั้งพวกที่อยากหลอกเอาเงิน พวกที่หวังล้วงข้อมูล หรือแม้แต่คนที่คิดจะใช้วิธีสกปรกยึดบัญชีของเขาไป
ถ้าไม่ระวังตัวไว้บ้าง ใครจะอยู่รอดในโลกออนไลน์ได้?