หัวหน้าทีมกับนักวิจัยหญิงจ้องข้อความบนกระดานไวท์บอร์ด พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า
“หมายความว่า ถ้าสมมติว่าระบบนี้เป็นเกม ส่วนหลี่เช่อเป็นตัวละครในเกม หรือก็คือผู้เล่นงั้นเหรอ?
ภารกิจที่ระบบมอบให้พวกเขา แท้จริงแล้วก็คือการชี้นำให้เขาเล่นเกม........”
เดี๋ยวก่อน ทั้งสองชะงักไปพร้อมกัน ก่อนจะคว้าสมุดที่อยู่ข้าง ๆ มาแล้วเริ่มขีดเขียนลงไป
ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งคู่ถึงวางปากกาลง สีหน้าฉายแววสับสนปนกระจ่างใจ
หัวหน้าทีมมองสิ่งที่เขียนไว้ในสมุดแล้วพูดว่า
“ฉันพอเข้าใจแล้วว่าเธอหมายถึงอะไร ถ้าแบ่งประเภทภารกิจที่ระบบมอบให้จนถึงตอนนี้ ก็ดูเหมือนจะแบ่งออกเป็นสามแบบที่สอดคล้องกันได้พอดี
1. ภารกิจหลัก เช่น ขับรถถัง หรือกระโดดข้ามเกาะหงเหยียน
2. ภารกิจเสริม เช่น ปีนเขา หรือทำให้เขาได้ทักษะการร้องเพลง
3. ส่วนที่เหลือก็เป็นภารกิจอิสระหรือภารกิจประจำวัน?”
“ประมาณนั้น!”
นักวิจัยชายพยักหน้า กำลังจะพูดต่อ แต่ก็ได้ยินหัวหน้าทีมพูดขึ้นมาอีกว่า
“ถ้าเป็นแบบนั้น.......ภารกิจหลักในเกมก็คงมีหน้าที่ขับเคลื่อนเนื้อเรื่อง ควบคุมจังหวะการเล่าเรื่องโดยรวม และกำหนดเนื้อหาการเล่นใช่ไหม?
ส่วนภารกิจเสริมน่าจะช่วยเติมเต็มภารกิจหลัก อย่างเช่นสร้างตัวละครบางตัว หรือมอบภูมิหลังพิเศษให้เหตุการณ์หลักบางเหตุการณ์......”
หัวหน้าทีมยิ่งพูดก็ยิ่งลื่นไหล “ส่วนภารกิจพิเศษหรือภารกิจอิสระ......ก็เป็นเหมือนสิ่งประดับประดาโลกของเกม ทำให้เกมดูสมจริงและทำให้ผู้เล่นรู้สึกมีส่วนร่วมกับเรื่องราวมากขึ้นหรือเปล่า?”