“หมอนั่นโชคดีจริง ๆ”
ผู้อำนวยการหยิบคุกกี้ที่วางอยู่ข้าง ๆ ใส่ปากหนึ่งชิ้น ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
“แอนน์ แฮททาเวย์... บันทึกรักเจ้าหญิงมือใหม่?”
จอห์นชะงักไป ก่อนจะหัวเราะตาม
“ใช่ เหมือนอยู่เหมือนกัน คนหนึ่งจากซินเดอเรลลากลายเป็นเจ้าหญิง ส่วนอีกคนจากหนุ่มยากจนกลายเป็นเจ้าชาย...”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมาอย่างรู้ใจกันเป็นอย่างดี
ผู้อำนวยการไอดีเอเอาคุกกี้ใส่ปาก ปัดเศษขนมออกจากมือ แล้วให้เลขาของจอห์นรินกาแฟให้
จากนั้นเขาถือถ้วยขึ้นมาดม ก่อนถามอย่างสงสัย
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมนายถึงจับตาดูหนุ่มคนนี้ล่ะ?”
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเคร่งขรึม รีบวางกาแฟไว้ข้าง ๆ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า
“จอห์น นายห้ามแตะต้องคนคนนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“ห้ามเด็ดขาด!”
“นี่เป็นกฎที่ประเทศส่วนใหญ่ยอมรับกันโดยปริยาย! ถ้านายไปแตะต้องเขา ต่อให้นายเป็นคนของตระกูลแอดัมส์ ก็ต้องตายอย่างอนาถ”
“ทั้งฉัน ทั้งตระกูลที่อยู่เบื้องหลังนาย ทั้งลุงมอร์แกนของนาย ป้าเพจี้ของนาย...”
“ถึงขั้นถ้าจีนฆ่าพวกเราทิ้ง ทำเนียบขาวกับเพนตากอน หรือแม้แต่ซีไอเอกับเอฟบีไอ ก็จะไม่พูดอะไรสักคำ เผลอ ๆ ยังช่วยส่งมีดให้อีกด้วย”
จอห์นมองเขา สีหน้าพิกลเล็กน้อย “ฉันเข้าใจเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว แล้วก็ไม่ได้คิดจะแตะต้องเขาด้วย ฉันจะไปแตะเขาทำไม?”
ผู้อำนวยการชะงัก “แล้วที่นายทำอยู่นี่คืออะไร?”
จอห์นหยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้
ใบหน้าที่มีหนวดเครารุงรังประกอบกับบุหรี่ในปาก ทำให้เขาดูโทรมไม่น้อย
เสียงแชะดังขึ้นเมื่อเขาจุดบุหรี่ สูดเข้าไปลึก ๆ แล้วพ่นควันบางเบาออกมา
“เพราะฉันคิดว่าบริษัทของเขาอาจเป็นสิ่งที่ใช้แปลงเทคโนโลยีมนุษย์ต่างดาวให้อยู่ในที่แจ้ง”
สรุปก็ยังเป็นเรื่องมนุษย์ต่างดาวอยู่ดี...
สีหน้าของผู้อำนวยการไอดีเอยากจะปั้นให้เป็นปกติ แต่ก็ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมจอห์นให้ล้มเลิกอย่างไร