เพิ่งเริ่มค่ำลงไม่นาน ศูนย์กีฬาโอลิมปิกจินหลิงก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน มองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนเต็มไปหมด
แฟนคลับจำนวนมากมารวมตัวกันตั้งแต่เนิ่น ๆ คนที่ซื้อบัตรได้ต่างตื่นเต้น ถ่ายรูปและพูดถึงความรู้สึกของตัวเองกันไม่หยุด
ส่วนแฟนคลับบางคนที่ซื้อบัตรไม่ทันก็ชูป้าย หวังว่าเหล่าพ่อค้าบัตรผีจะโผล่ออกมาแล้วบอกว่ายังมีบัตรเหลือ
แท่งไฟและป้ายไฟเชียร์หลากสีส่องประกายวูบวาบรับกันไปมา ยังมีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ที่สะพายสัมภาระเต็มหลังและหอบของพะรุงพะรังเดินเบียดเสียดไปตามฝูงชน
หลี่เช่อเบิกตากว้าง มองภาพรอบตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาดูคอนเสิร์ต
เผยซูหว่านที่อยู่ข้าง ๆ ดูสบาย ๆ กว่ามาก แม้เธอจะไม่ได้ตามดารานักร้องเท่าไร แต่ก็เคยดูคอนเสิร์ตมาก่อน
มือหนึ่งคล้องกระเป๋า อีกมือจับมือหลี่เช่อไว้แน่น กลัวว่าเขาจะถูกฝูงชนเบียดจนพลัดหลง จากนั้นก็พาเขาเดินไปทางประตูตรวจบัตรอย่างคล่องแคล่ว
การตรวจความปลอดภัยที่นี่เข้มงวดมาก เพราะเป็นสถานที่ที่มีคนอยู่หนาแน่น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นแม้เพียงนิดเดียวก็อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้
แต่หลี่เช่อกับเผยซูหว่านไม่ใช่แฟนคลับ และไม่ได้คิดหาวิธีลักลอบนำอุปกรณ์เชียร์ที่ห้ามเอาเข้าไปผ่านด่านตรวจ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ปวดหัวกับสารพัดวิธีแสบ ๆ ของแฟนคลับมานาน พอเห็นทั้งคู่ก็รู้สึกราวกับได้รับการเยียวยาอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดก็มีคนที่ไม่เอาอะไรติดตัวเข้ามาสักอย่างแล้ว!
หวังหงฉีกับซูฉิงสวมเครื่องแบบตำรวจยืนอยู่ตรงนั้น แกล้งทำเป็นตำรวจที่มาดูแลความเรียบร้อย
พอเผยซูหว่านเห็นทั้งคู่ก็ยิ้มดีใจและโบกมือให้
สบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองก็พยักหน้าให้หลี่เช่ออย่างแนบเนียน
เมื่อเข้าไปในพื้นที่ด้านในแล้ว ทั้งคู่ก้มดูบัตรในมือ ก่อนเดินต่อไปข้างหน้า