ภายในเหมืองตกอยู่ในความเงียบงันอันชวนพิกล
คนงานเหมืองที่ถือปืนกราดยิงอย่างสะเปะสะปะ ต่างล้มตายลงกับพื้นท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย
ส่วนคนงานที่เหลือพากันหลบอยู่ในหลุมเหมือง กอดหัวตัวสั่นงันงก รอให้ผู้ชนะคนสุดท้ายของการต่อสู้นี้มาตัดสินชะตากรรมของพวกเขา
พวกยามที่เหลือพยายามซ่อนตัวให้มิดชิดที่สุด พลางถือปืนเฝ้าระวังอย่างระมัดระวัง ไม่กล้ายื่นส่วนใดของร่างกายออกไปง่าย ๆ เพราะเพื่อนร่วมงานที่ทำแบบนั้นถูกยมทูตคนนั้นยิงเก็บจากระยะไกลอย่างไม่ทันตั้งตัวไปแล้ว
บ้าเอ๊ย!
ปืนเอเคเอ็มแบบนี้ยิงทีละนัดได้แม่นเหมือนปืนไรเฟิลซุ่มยิงในระยะกลางถึงไกลด้วยหรือไง?
แม้ภาพตรงหน้าจะเกินกว่าความเข้าใจของพวกยามไปมาก แต่ยมทูตคนนั้นก็ทำได้จริง ๆ
คนที่เหลือจึงหดตัวหลบอยู่กับที่ รอคอยอย่างเงียบงัน
การตายของหัวหน้ายามทำให้พวกเขาวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ แต่ไม่นานก็มีคนใช้วิทยุสื่อสารติดต่อเฮนเดอร์สัน เจ้าของเหมืองได้
เฮนเดอร์สันโมโหจนขว้างงานศิลปะชิ้นโปรดแตกอีกครั้ง แต่ยังข่มความโกรธไว้ แล้วสั่งให้พวกเขาตั้งรับอยู่ในเหมือง ไม่ต้องออกไปตาย เพียงเฝ้าอยู่ตรงนั้นก็พอ
เพราะตราบใดที่พวกเขายังคอยจับตาอยู่ คนคนนั้นก็ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาง่าย ๆ ส่วนเรื่องต่อจากนี้ปล่อยให้งูหางกระดิ่งจัดการ
ก็ดีเหมือนกัน ได้ประโยชน์หลายต่อ เดิมทีเขาก็คิดจะให้งูหางกระดิ่งกวาดพวกยามในเหมืองให้หมดอยู่แล้ว ตอนนี้กลับประหยัดแรงไปได้ ไม่ต้องทำอะไร แค่ให้งูหางกระดิ่งเข้าไปเก็บกวาดก็พอ
เฮนเดอร์สันมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง เขาไม่เชื่อหรอกว่าเด็กผิวเหลืองคนนั้นจะรับมือกับกองกำลังรับจ้างงูหางกระดิ่งของเขาได้ กองกำลังที่เขาคัดเลือกจากทหารหน่วยรบพิเศษซึ่งปลดประจำการจากประเทศต่าง ๆ มาอย่างพิถีพิถัน