หลังจากหลี่เช่อตามเฉินจั๋วไปกินอาหารมื้อพิเศษที่โรงอาหารในอาคารข้าง ๆ เสร็จ พอกลับมาก็พบว่าทั้งอาคารเล็กดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่แตกต่างจากเดิม
เจ้าหน้าที่ที่เดินขวักไขว่ไปมาด้วยฝีเท้าเร่งรีบดูราวกับมีลมพัดตามหลัง แม้จะเห็นพวกเขา ก็เพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง
จากนั้นก็กลับก้มหน้าลงอีกครั้ง ในมือถือติดแฟ้มเอกสารบ้าง โทรศัพท์มือถือบ้าง
ราวกับทุกคนในอาคารกำลังโทรศัพท์ติดต่อกันไม่หยุด
หลี่เช่อเดินตามหลังเฉินจั๋ว พลางมองอาคารธรรมดา ๆ หลังนี้
ความจริงแล้วมันไม่ได้สูงนัก มีเพียงราวสามชั้น และพื้นที่ก็ไม่กว้าง สิ่งเดียวที่พอจะพูดได้คืออาคารข้าง ๆ นับเป็นหน่วยงานแกนกลางของประเทศ
แต่ที่นี่กลับไม่เหมือนภาพกลุ่มลับสุดยอดที่มีมาตรการรักษาความปลอดภัยแน่นหนาถึงขีดสุดในใจของหลี่เช่อเลย
ดูเหมือน...จะธรรมดาเกินไปหน่อย
“อาเฉิน ที่นี่...คือกลุ่มรับมือเหรอ?”
หลี่เช่อมองสภาพแวดล้อมรอบตัวที่แสนธรรมดา แล้วมองสไตล์การตกแต่งซึ่งไม่ต่างจากสำนักงานความมั่นคงระดับมณฑลในความทรงจำของเขา สุดท้ายก็อดถามเสียงเบาไม่ได้
เฉินจั๋วไม่ได้ตอบทันที แต่พาเขาไปยังห้องทำงานสุดทางเดิน
เมื่อวางฝ่ามือลงบนเครื่องตรงหน้าประตู แล้วระบบแจ้งว่าผ่าน ประตูก็เปิดออกพร้อมเสียงคลิก
พอเข้าไป หลี่เช่อก็พบว่าด้านในเหมือนเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่ปลายทางยังมีประตูอีกบาน เหนือศีรษะติดตั้งอุปกรณ์ประหลาดไว้หลายชิ้น
แสงสีเขียวอ่อนส่องออกมาจากเครื่อง ก่อนเริ่มสแกนทั้งสองคน
ราวห้าหกวินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องก็ดังขึ้นว่า: