เผยจิ่งเฉากับเฉียนตัวตัวจ้องเขาตาค้าง แม้แต่เผยซูหว่านก็ยังชะงักไปชั่วขณะ
“เอ่อ... น้องเขย...”
เผยจิ่งเฉาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้าใจเบื้องลึกของเรื่องนี้ และมองที่นี่เป็นแค่นิคมอุตสาหกรรมทั่วไป
นิคมอุตสาหกรรมธรรมดาที่ไหนต้องวิ่งหาคนมาช่วยกันเล่า ปกติมีแต่ต้องเสนอสิทธิประโยชน์ให้คนมาเข้าร่วมแทบจะอ้อนวอนกันด้วยซ้ำ
“นิคมสาธิตแห่งนี้ไม่เหมือนที่อื่น เบื้องบนคงมีแผนใหญ่มาก ตั้งใจใช้ที่นี่สร้างกลุ่มอุตสาหกรรมระดับสูงขึ้นมา
จริง ๆ แล้วการที่นิคมแห่งนี้มาตั้งอยู่ในจินหลิงก็ผิดปกติมากแล้ว ไม่เหมือนนิคมที่เราพูดถึงกันตามปกติ”
เผยจิ่งเฉาไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ น้องเขยทำงานด้านเทคนิค เป็นคนซื่อ ๆ ไม่เข้าใจเรื่องซับซ้อนพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
อีกอย่าง อีกฝ่ายก็แค่อยากช่วยด้วยความหวังดี นี่คือน้ำใจนะ!
“อืม นิคมแห่งนี้ไม่ใช่แค่จินหลิงที่อนุมัติไม่ได้ แม้แต่มณฑลเจียงซูก็ยังทำไม่ได้ เรื่องนี้ขึ้นไปถึงระดับสูงสุดแล้ว น่าจะเป็นเนื้อหาสำคัญส่วนหนึ่งของแผนห้าปี”
เฉียนตัวตัวสนิทกับเผยจิ่งเฉาได้ ก็ย่อมไม่ใช่คุณชายร่ำรวยที่ดูถูกคนอื่นและวางท่า เขาอธิบายอย่างใจเย็นเช่นกัน
“ฉันกับจิ่งเฉาเป็นเพื่อนซี้กัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก นายคงรู้จักคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ในจินหลิง ถึงได้อยากช่วยด้วยความหวังดี
แต่ทางที่พอจะลองได้ พวกเราก็ลองกันหมดแล้ว ทั้งผู้นำในจินหลิงและในระดับมณฑลก็ถามข่าวมาแล้ว จริง ๆ ก็ไม่ถึงกับใช้เส้นสาย
เพราะไม่ว่าจะมองจากขนาดของอุตสาหกรรมหรือขีดความสามารถด้านเทคโนโลยี ในประเทศเรามีบริษัทที่มีศักยภาพรับการถ่ายทอดเทคโนโลยีและมีคุณสมบัติเข้าร่วมอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น