หัวใจของหลี่เช่อดิ่งวูบ
เขาแยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายแค่ขู่หลอกให้เขาโผล่หัวออกมา หรือมองเห็นเขาจริง ๆ
เขายังคงหมอบอยู่กับที่ไม่ขยับ มือเพียงกำค้อนดาวตกแน่นขึ้น
เสียงจากอีกฝั่งฟังดูเริ่มหงุดหงิด “ออกมา! ฉันเห็นแกแล้ว!”
“ปัง!”
เสียงปืนแหลมคมดังสนั่นขึ้นฉับพลัน ก้องสะท้อนไปทั่วป่าทึบ
หลี่เช่อหดคอวูบ เห็นรูเล็ก ๆ ระเบิดขึ้นบนลำต้นไม้เหนือศีรษะราวครึ่งเมตร เศษไม้กระจายว่อน บางชิ้นกระแทกหน้าเขาจนเจ็บแสบ!
ไม่ได้หลอกเขา! อีกฝ่ายรู้จริง ๆ ว่าเขาอยู่ตรงนี้!
หลี่เช่อสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แต่...อีกฝ่ายรู้ได้ยังไง?
ถ้ายังหลบต่อไปก็มีแต่จะโดนยิง...
หลี่เช่อสูดหายใจลึก ก่อนตะโกนเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด “อย่ายิง! อย่ายิง! ฉันออกไปแล้ว!”
เขาวางค้อนดาวตกลง ยกมือทั้งสองข้างโผล่พ้นพุ่มไม้ก่อน เพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่มีอาวุธ จากนั้นค่อย ๆ ขยับออกไปทีละก้าว
ทันทีที่สายตาของทั้งสองฝ่ายประสานกัน หัวใจของหลี่เช่อก็ดิ่งวูบอีกครั้ง
บนลานโล่งตรงหน้า มีรถกระบะเก่า ๆ เปื้อนโคลนจอดอยู่ริมทาง
กระบะท้ายมีซากสัตว์ที่เพิ่งถูกล่ามาไม่นานกองอยู่อย่างระเกะระกะหลายตัว บางตัวดูคล้ายแอนทิโลป
เลือดคงถูกรีดออกจนหมดแล้ว มุมหนึ่งยังมีกรงเหล็กขังลูกเสือดาวไว้ ด้านนอกกรงน่าจะเป็นซากแม่เสือดาว
อีกมุมมีลังไม้ทรงยาวคลุมด้วยผ้าใบ เผยให้เห็นวัตถุสีเทาขาวโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง นั่นมัน...งาช้างเหรอ?